Lunchgedicht ‘Loslaten’

Elk kind doet als het opgroeit steeds een stapje verder. Voor de ouder is het een kwestie van los leren laten. Dat klinkt makkelijk, maar in de praktijk blijkt het best moeilijk te zijn. Ik schreef er een gedicht over.

Loslaten

Mijn moeder smeerde boterhammen
schonk melk in, gaf mij een kus…
liet mij toen vrij, de wereld in

Het gras, de bosjes, het kleine wijkje
oorlog spelen, vuurtje stoken
bussie trappen, blij van zin

maar elke keer als de lantarens
aangingen en ik was er niet
ging ze een beetje dood, binnenin

Foto: Jenny Downing

3 reacties op “Lunchgedicht ‘Loslaten’
  1. Sanne van Zijl schreef:

    Herkenbaar beeld, herkenbaar gevoel. Het vrijlaten is zo moeilijk. Stukje bij beetje leer je het doen, maar wennen doet het nooit …

  2. anne schreef:

    Je wilt graag dat je kind een zelfstandig volwassen mens wordt
    waar de maatschappij iets aan heeft en die de wereld een stukje mooier maken kan?
    Dan is er maar een mogelijkheid.
    Laat het niet los, geef het vrij.
    Vrij aan het leven, weerbaar gemaakt voor alle gevaren.
    Laat het ervaren en ontdekken en blijf verbonden met het koord van liefde.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
16 juni 2014

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars