Luxepositie

Eind 2013 kwam de vrouw van Potifar opeens aan mijn keukentafel zitten. En ze ging niet meer weg ...

“Wie schrijft er tegenwoordig géén boek?” Een kennisje kneep haar lippen samen. “Je man heeft zeker een goede baan?” Ze was een van de weinigen die zo reageerde. Of misschien ben ik er zelf gewoon minder gevoelig voor. Dat was trouwens een besluit. Want stel dat je maar zou blijven luisteren naar dat stemmetje in je hoofd dat zegt “Ja, maar, je moet dit en je moet dat.” Dan komt die roman er dus nooit. Ik keek het kennisje stralend aan. “Ja, ik verkeer in een luxepositie.” Het was vast niet aan haar besteed om op te merken dat ik vind – heel calvinistisch – dat die positie dus ook verplichtingen meebrengt. Er is geen excuus om dat boek niet te schrijven!

Keukentafel

Ooit studeerde ik theologie, maar uiteindelijk werd het toch de journalistiek. Ik kwam terecht in de financiële wereld, het was een feest om accountants en bankiers te helpen schrijven. Maar oude liefde roest niet: eigenlijk wilde ik nog eens ‘iets’ met bijbelse vrouwen. De eerste die eind 2013 in de kerstvakantie aan mijn keukentafel aanschoof, was de vrouw van Potifar. En het mens ging niet weg. Ik kwam in gesprek met haar, het bleek een hele boeiende vrouw te zijn. Soms wat cynisch, maar dat mag. In die week begon ik voorzichtig aan haar verhaal, ik leerde haar vriendinnen kennen, noteerde alvast haar herinnering aan de allereerste keer dat ze Jozef zag en ik kreeg een kijkje in onbekende gebeurtenissen in haar leven. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen: ‘Ik heb geen tijd voor je.’

Ontslagbrief

Ik had de avonduren voor haar, maar ze ging gewoon mee naar mijn werk. “Je doet nu werk dat je helemaal niet meer wilt doen.” Ik weet niet wie dat zei: de vrouw van Potifar of een hele andere stem. Het maakt niet veel uit. De stem ondervroeg me: wat was mijn excuus om niet dat te doen waarvan ik al jaren droomde? Waarom bleef het bij dromen, terwijl ik een man had die vond dat ik me nu echt eens aan die droom moest gaan wijden? Misschien spanden ze wel samen, hij en die onbekende. “Zit iemand op dit verhaal te wachten?” Daar was dat andere stemmetje weer. En opeens had ik het antwoord. Zat er iemand op Madame Bovary te wachten? Of op De Da Vinci Code? Mijn ontslagbrief schreef ik terwijl Potifars vrouw naast me zat.

Foto:
‘Ancient Egyptian lady applying cosmetics’ by Keith Schengili-Roberts (Royal Ontario Museum, Canada)

4 reacties op “Luxepositie
  1. Avatar Neeltje Waagmeester schreef:

    “Ze was een van de weinigen die zo reageerde. Of misschien ben ik er zelf gewoon minder gevoelig voor. Dat was trouwens een besluit.” Subliem! Bij jouw teksten besef ik steeds hoeveel ik van taal hou. Ik kijk uit naar je volgende blog en de kop koffie!

  2. Avatar Adrie Stemmer schreef:

    Een leuk mens die vrouw van Potifar. Ik heb steeds meer zin om je boek te lezen.

  3. Avatar Joke schreef:

    Wat fijn dat er mensen zijn met een droom die ze nog kunnen verwezenlijken ook.
    Ik denk dat dit boek een ander licht op de vrouw van Potifar kan werpen dan tot nu toe het geval is.

  4. Avatar Nicolet schreef:

    Dit kwam ik zojuist tegen op internet. Heb ik toch jarenlang wellicht veel te streng gedacht over de vrouw van Potifar. http://michielborkent.blogspot.nl/2009/03/de-vrouw-van-potifar-uit-op-een.html

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
5 november 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief