MENUMENU

Rouwen met marmeren handen

Als avondwakebegeleider in mijn geloofsgemeenschap, krijg ik te maken met een diepe breuk in het leven van mensen. Geen sinecure, een overlijden. Het dagelijks leven komt tot stilstand en zal na de avondwake en uitvaart nooit meer hetzelfde verder gaan. De dood verandert alles en iedereen.

Mensen vragen me wel eens: Hoe lang ‘staat er’ voor rouw? Ik moet ze het antwoord schuldig blijven, want dat is voor iedereen weer anders. Rouwen is een proces. Naar mijn mening een proces dat nooit ophoudt. Hoe je ermee omgaat en welke plaats het in je leven krijgt, dat verandert meestal wel.

De dood breekt in

De meest existentiële rouw waar ik persoonlijk mee te maken heb gekregen, is het overlijden van mijn ouders. Mijn vader ging eerst. Die schok was groot. Nu moet ik bekennen dat ik altijd een vaderskindje was. Maar het was ook het eerste ‘dichtbij overgaan’. Wat me vooral diep raakte, was het onvermijdelijke elkaar nooit meer zien of horen, niet meer aanraken, niet meer samen lachen of verdriet verstouwen. Hij was weg.

Marmeren handen

Mijn moeder en ik hadden een schurende relatie. Soms goed, vaak lastig, af en toe heel afstandelijk. Toen lag dat aan haar, nu aan ons allebei. Mijn moeder overleed drie jaar na mijn vader. Ineens geen ouders meer, dat gaf een vreemd gevoel. En terwijl mijn vader rustig weggleed, was de strijd van mijn moeder … lastig. Wanneer ik aan mijn moeder denk, dan denk ik aan haar prachtige marmerblanke handen.De tijd heelt bepaalde wonden, dus denk ik met een volwassen glimlach aan mijn moeder. Soms huil ik om gemiste kansen en het besef dat ik háár mis. De herinnering aan haar mooie blanke handen geeft vorm aan mijn rouw. Ik kan glimlachen, maar ook huilen bij de handen. Mijn eigen handen vouwen. Mijn moeder is erbij.

Persoonlijk verwerken

Het is ontroerend dat grote groepen mensen rouwen bij grote calamiteiten. Toch denk ik dat het meer herdenken is. De échte rouw ligt bij de nabestaanden van de slachtoffers. De rouw graaft zich diep in. Dat gaat met pijn gepaard. Met niet weten hoe en wat en waarom vooral. Leven met vragen die nooit beantwoord worden. En hoe die mensen rouwen?  Hoe ze het gemis een plaats geven? Heel verschillend. Misschien ook wel met de herinnering aan marmeren handen. De verwerking van een overlijden kost tijd. Rouwen duurt een leven lang

5 reacties op “Rouwen met marmeren handen
  1. Willy schreef:

    Wat mooi onder woorden gebracht,niemands kind meer te zijn hakt erin. Schuldgevoel om gemiste kansen hebben we denk ik allemaal.
    De moeder dochter relatie kan soms moeilijk zijn,maar juist in de laatste moeilijke jaren ben je elkaar heel nabij.dat verzacht het rouwproces.

    • Marianne van Waterschoot schreef:

      Dank jullie voor de reacties. Verdriet en verlies is voor heel veel mensen herkenbaar. Moeilijke situaties willen ons iets duidelijk maken is mijn ervaring. Je kan dat oppakken of laten liggen.

      Geen zorgen, ik heb het allang verwerkt. En vechten doe ik niet meer. Vechten is tegen iets in gaan, ik ga liever vóór iets nu. Het mooie is dat mijn moeder één keer iets tegen me gezegd heeft, na het overlijden van mijn vader, waardoor alles een plaats kreeg. Een paar zinnen waren uiteindelijk genoeg.

      ‘Lopend sta ik stil bij wat ik wil. Ik kies geen weg, de weg kiest mij. Ik leg mij neer bij het getij.” (Thijs Hanrath)

  2. m. schreef:

    Ik denk dat we vooral meeleven en meelijden met de grote calamiteiten, we leven ons in in de situatie en stellen ons voor hoe moeilijk het is voor die mensen of denken aan mensen die we zelf missen.

  3. Joke Knoth schreef:

    Beste Marianne,jouw verhaal herken ik helemaal.Die periode zal heel erg moeilijk voor jou geweest zijn,ook ik heb het meegemaakt.Het klinkt zo raar maar toch heelt de tijd alle wonden…..soms is het ook moeilijk om in God te blijven geloven als er zoveel om je heen gaande is.Toch blijven vechten hoor,al is het verdriet zo groot ❤️

  4. Fran schreef:

    Een mooi geschreven artikel met veel herkenning. De scherpe randjes gaan eraf maar je moet er wel doorheen. Verdriet was er en dat is prima maar ik heb geleerd er niet in te verdrinken. Ik ervaar en leef sindsdien bewuster of eigenlijk intenser. Al deze ervaringen leren me te leven in het HIER EN NU! Carpe Diem

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
7 augustus 2014

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars