MENUMENU

Meereizen

Afgelopen weekend ging ik met de trein naar Utrecht. Ik reis zelden met de trein.

Het nieuwe Centraal Station van Rotterdam had ik dan ook nog nooit helemaal af gezien. Wel al eens dat het bijna klaar was, maar nooit echt af. Afgelopen zaterdag dus wel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik nooit zo’n uitgesproken mening heb over stations, maar dit is toch werkelijk een mooi exemplaar.

Een oude, wat neurotische tic

Onwennig checkte ik in met de OV-chipkaart. Eenmaal op het perron aangekomen kreeg ik zowaar last van een oude, ietwat neurotische tic. Als je op het perron staat moet je controleren of je een kaartje bij je hebt. Nu je verplicht moet reizen met een OV-chipkaart ben je met zo’n tic mooi in de aap gelogeerd. Sta je daar met je kaart. Heb je nu wel of niet ingecheckt? Ik kon mij gelukkig bedwingen en liep niet terug naar de toegangspoortjes beneden in de hal.

‘Kan ik dan met u meereizen?’

Terwijl ik stond te wachten op de Intercity naar Utrecht kwam er een jonge vent naar mij toegelopen. ‘Meneer, mag ik u wat vragen? Waar gaat u heen en hebt u een OV-chipkaart?’ Ik zei dat ik naar Utrecht ging en dat ik inderdaad zo’n chipkaart heb. ‘Kan ik dan met u meereizen?’ Blijkbaar bestaan de papieren treinkaartjes dus nog wel, want hij had een zogeheten meereiskaartje. Van papier. Blijkbaar een kortingsactie voor als je met iemand meereist. Maar dan moet je natuurlijk wel iemand hebben met wie je mee kunt reizen.

Ik vond het prima. Tijdens de reis keken we naar buiten en op Utrecht Centraal zeiden we elkaar gedag. In gedachten liep ik de roltrap naar de stationshal op. Soms heb je iemand nodig met wie je mee kunt reizen, omdat je anders niet verder komt. Soms moet je mensen meenemen op je reis.

Toen ik opkeek was hij al verdwenen. De drukte van de avond in.

Foto: Mario Blaak

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars