Mens

Eén ochtend in de week ben ik als taalmaatje aan het werk voor Stichting Vluchtelingenwerk. Ik bezoek een jonge Afghaanse vrouw en help haar met het leren van de Nederlandse taal. We praten samen over alledaagse onderwerpen, over onze kinderen, de verschillen tussen Afghanistan en Nederland, we drinken thee en lezen kinderboeken, waarbij zij voorleest en ik haar help met de correcte uitspraak en uitleg van termen. Deze week liet ze een foto zien van haar nichtje in Kabul, gekleed in schooluniform. Geheel in lang zwart met een witte hoofddoek. Ze vertelde dat zijzelf altijd naar school is geweest, maar dat haar oudere zussen niet goed kunnen lezen en schrijven vanwege gebrek aan onderwijs onder de Taliban. Leren was moeilijk vanwege de onrust in de straten van Kabul. Ze verloor een oom in de oorlog.

Boos aangekeken

Nu woont zij in Nederland met haar man en zoontje en haar moeder, broer en zussen nog in Kabul. Het is daar niet veilig vertelt ze, als haar moeder het huis uit gaat, de stad in, maakt ze zich zorgen. Ze wou dat haar familie ook naar Nederland kwam, ‘maar dat mag niet’, verzucht ze. En zo komen we in gesprek over de strenge immigratieregels van Nederland. Dan ineens zegt ze: ‘Als ik naar buiten ga, mensen kijken heel boos naar mij. Er is één rare moslim en mensen kijken mij dan boos aan.’ We praten erover hoe er een enkele moslim, in haar woorden,  ‘raar’ is, moslims die in naam van de Koran moorden en dat zij daarop aangekeken wordt.

Allebei mens

Ik weet dat het gebeurt, naar toch breekt het mijn hart om te horen wat ze zegt. Dat zij verantwoordelijk gehouden wordt voor het werk van een enkele extremist. Hier zitten we samen, een moslim en een christen, zo anders zijn we niet. Zowel Islam als Christendom heeft naastenliefde hoog in het vaandel. We zijn allebei moeder, allebei vrouw. Ze kijkt me aan en zegt nadrukkelijk: ’We zijn allebei mens!’.

Net als jij

Ze is een prachtig mens! Ze is gastvrij, vrijgevig, betrokken, belangstellend, vrolijk, ze staat open en geïnteresseerd tegenover de Nederlandse maatschappij en cultuur. Ze houdt van mijn kind en ik van het hare. Als je haar op straat tegenkomt, haar of één van haar vele mede vluchtelingen, glimlach haar dan een welkom toe>  Ze is het waard om haar te leren kennen. Ze is, net als jij, mens.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars