MENUMENU

Mijn gebed

Bidden. Wat is het meer dan de handen vouwen of openen? Goed bidden doe je met je hele zelf.

‘Bidden kan ik niet. Ik kan niet bidden, daar ben ik te onrustig voor. Ik praat met God.’ Dat vertelde ze me met een oprechte zelfkennis die me deed glimlachen. Hoe herkenbaar om niet op een vooraf beklonken datum, tijd en locatie op commando mijn ziel bloot te moeten geven. Dan kom ik vaak niet verder dan de tekst uit een boekje volgen met de groep. Ik buig mijn hoofd als ieder ander tijdens de witregels, waarbij ik geacht wordt in stilte te bidden. Voor mezelf, maar bij voorkeur voor anderen. Het lukt me vaak niet.

Verdwenen is mijn gebed

Kunst

Mijn ogen dwalen af naar het altaar, de ramen en de kunst in de kerk. Het is dan prettig katholiek te zijn, want roomse kerken hebben over het algemeen nogal wat beeldende kunst in huis. Mijn ogen doorzoeken het gebouw en regelmatig roepen ze mijn hart, soms zelfs mijn ziel erbij. Samen doen we een dansje bij een mooie Piëta, een glas-in-loodraam of een schilderij dat om ontrafeling vraagt.

Daar is mijn kunstgebed.

Stamelaar

Mezelf blootgeven gebeurt niet vanzelf, zelfs niet aan de God van wie ik geloof dat hij met grote welwillendheid mijn klunzig geformuleerde woorden in ontvangst zal nemen. Zo intiem is mijn diepste wezen. Zo intiem mijn relatie met God, die tegelijkertijd ook de relatie met de hele wereld is. Ik ben een onhandige stamelaar. Voorgeschreven gebeden zijn mooi wanneer ze écht gebeden worden. Dat gebeurt niet vaak, meestal wordt zoiets woord voor woord gepreveld, opgezegd of – het meest vervelende geval – afgeraffeld. Ik heb een intense hekel aan ‘snel even bidden omdat het moet.’ Heer, vergeef me mijn verfoeilijke gedachten.

Intiem bidden is Gods gebed

Uniek

Mijn mooiste en diepste bidden gebeurt onverwacht. Mooi en diep bidden is een persoonlijke beleving. God breekt in mij in en er gebeurt iets waarvan achteraf het besef inzinkt: ‘Ja, daar gebeurde iets wezenlijks.’ God verleidt en dat bezorgt soms zo’n levensvreugde dat ik zingend op mijn fiets door het landschap peddel. Of naast mijn dochter huppel. Of stil ontroerd naar mijn zoon kijk. Een witgewassen wolk voorbij zie drijven. Als door de bliksem geraakt van de bank af spring en weet wat te schrijven. Of besef dat ik dat rare leven van me toch voor geen goud had willen missen. Dat in mijn relatie met God ik een uniek mens ben.

Dank U voor mijn bidden.

Gebed

‘Bidden kan ik niet. Ik kan niet bidden, daar ben ik te onrustig voor. Dan zwijg ik en schrijf aan God. Ik lach en vraag en zoek naar God. Ik dans en sjans en ga met God.’ Dat heb ik ooit geschreven in een tijd dat ik het moeilijk had en teruggetrokken in mezelf zoveel mogelijk het contact met de buitenwereld meed. De wereld stelde teleur, gebruikte en misbruikte, negeerde en voelde koud en hard aan. Ook dat was allemaal ‘in gebed’ zijn.

Laat ons bidden.

Glas-in-lood raam, ontworpen door de Limburgse kunstenaaar Henri Schoonbrood in de OLV Goede Raad kerk (Beverwijk) 

2 reacties op “Mijn gebed
  1. Yolan schreef:

    Zo herkenbaar. Het gaat om wat je zomaar ineens van binnen voelt en om dat te delen met Hem, dat is mijn gebed.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
19 maart 2015
Kaarsjes:
  •  

    De ontheemde mens.

    Zembla. Een nieuw begin? Terwijl ik een kaarsje ontsteek. In gedachten en gebed denk ik aan hen die uit hun huis gezet zijn.Oud en Jong. Leg het neer in uw hand.Heer wees met hen die een moeilijke weg gaan vol onzekerheid in hun bestaan. Heer vraag u om kracht om moed en vertrouwen. U heeft uw Woord aan ons gegeven. Heer ontferm u over hen en allen om hen heen wees hen en ons nabij. Amen.
  •  

    Mijn moeder

    Dat ze Liesbeth Hofman en alle moslims aan de varkens voeren.
  •  

    een opa

    dat hij zijn kleinkind weer mag zien en niet alleen van een afstandje
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars