MENUMENU

Mijn moeder heeft Alzheimer (1)

Het is acht jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. We zaten bij de geriater en tuurden naar het beeldscherm. De foto van de hersenpan van m’n moeder in beeld. "Kijk, hier allemaal witte vlekjes. Gevolg van TIA’s'. Er volgt een medisch verhaal, maar ik luister allang niet meer. Ik kijk naar m’n moeder die probeert haar tranen tegen te houden. Vandaag deel 1 van een zesdelige serie over Alzheimer.

Bij de geriater

“Een gecombineerde vorm van vasculaire dementie en Alzheimer, afasie, de bloedtoevoer is afgesneden”.

Ik herinner me nog flarden van het gesprek. Na deze diagnose vallen er wel stukjes op hun plaats. “Vind jij niet dat mama de laatste tijd raar doet?” vroeg ik een paar maanden ervoor aan mijn broer. Hem was nog niks opgevallen. M’n moeder was een pietje precies, zette alle kopjes al klaar voordat het bezoek kwam, koekjes netjes op een schaaltje. Maar heel raar, nu liep ze naar de garage met de kopjes. Ze wist niet meer waar ze heen moest.

Ze wist het gewoon niet meer

En die keer dat m’n ouders voor de laatste keer op vakantie gingen. Met een busreis mee naar Kroatië . Normaal praatte m’n moeder honderduit over wat ze allemaal beleefd had. “Nee kind, ik vertel het thuis allemaal wel”, zei ze door de telefoon. Ze wist het zich gewoon niet meer te herinneren. Later hoorde ik van m’n vader, dat ze aan het eind van de vakantie gewoon het hotel voorbij was gelopen. Ze had geen idee meer waar ze logeerde.

Diagnose Alzheimer

Na die vakantie zijn m’n broer en ik met m’n ouders gaan praten. Natuurlijk wisten ze allang dat het mis was, maar ze wilden het zolang mogelijk ontkennen, tegen beter weten in. “Ik ben zo blij dat jullie er zelf over beginnen. O, wat voel ik me dom”.

Daarna begon de hele draaimolen. Onderzoeken. “Nee hoor, er is niets aan de hand. U bent gewoon vergeetachtig, dat hebben ouderen wel meer”. Ook als je nog maar 70 bent?  Eerst de opluchting, maar uiteindelijk zaten we daar bij de geriater.

“U heeft Alzheimer”

Beneden in het restaurant van het ziekenhuis laten we het tot ons doordringen. De tranen beginnen nu te vloeien. “Nu moet ik toch zeker niet naar zo’n inrichting?”, vraagt m’n moeder met zachte stem. Ik krijg een visioen van voor zich uit starende oudjes op een verpleegafdeling. “Nee hoor mam, dat laten we niet gebeuren, we laten je niet in de steek. Nooit niet. Wij zorgen voor je”. Wat moet je anders zeggen? We houden elkaar vast. ’s Avonds in bed bid ik dat haar hart rustig en vredig mag zijn en hopelijk dat van mij ook, want dit proces is niet te stoppen.

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars