Mijn moeder heeft Alzheimer (2)

Nu heeft de ziekte een naam. Mijn moeder heeft Alzheimer. Autorijden mag ze niet meer. Ze is niet meer verzekerd. Ach, dat vindt ze nog niet eens het ergste. Ze weet toch de weg niet meer.

Goedbedoelde adviezen

Na de diagnose volgen goedbedoelde adviezen van vrienden. Een medicijn is er niet. Er zijn wel pleisters die het proces zouden kunnen remmen. Althans bij twee op de vijf patiënten, maar niet bij mijn moeder. Een vriendin komt aan met een boek over Alzheimer. Een ander adviseert het Alzheimercafé in de buurt om ervaringen uit te wisselen.

Het boek ben ik gaan lezen. Een man die Alzheimer heeft, heeft zijn eigen verhaal geschreven. Totdat het niet meer gaat. Zijn vrouw heeft het verder geschreven. Ik word er verdrietig van. Mijn moeder kan zich al niet meer goed uiten. Zegt woorden verkeerd. Maar ik begrijp haar, ondanks die verkeerde woordkeuze, nog heel goed. Ook de woorden zullen straks wel gaan vervagen, denk ik.

“Zullen we toch eens naar het Alzheimercafé gaan?”, vraag ik m’n vader. Het blijft bij één keer. Mijn vader is de enige man. Alle andere partners zijn vrouwen. Kennelijk komt Alzheimer toch vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Ieder doet z’n verhaal. De meeste mensen komen al heel lang naar de bijeenkomsten. Hun partners zijn al opgenomen in een tehuis en in de eindfase van hun ziekte. Ik hoor de verhalen die ik niet wil horen. Nu nog niet. Nee, ik wil er niet aan.

Een roos

Na afloop worden witte rozen uitgedeeld. “Hier, meisje”, zegt één van de andere bezoekers tegen me. “Neem die van mij ook maar. Jij kunt het harder gebruiken dan ik”. Ik ben geroerd door het gebaar. Wat lief. Wat staat ons nog te wachten? Ik weet het niet.

 

 

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars