MENUMENU

Mijn moeder heeft Alzheimer (6, slot)

De moeder van Jacqueline heeft de ziekte van Alzheimer. En als het moment van afscheid nemen steeds dichterbij komt, krijgt de broer van Jacqueline ineens een prachtig idee...

Machteloos of toch niet?

Ze gaat steeds met een stapje achteruit, mijn moeder. En we staan machteloos. De medische wereld heeft nog geen medicijn tegen Alzheimer. Maar ík kan wel wat doen, dacht mijn broer. Hij is een fervent racefietser. Ik ga sport met een goed doel combineren!

Te genezen is Alzheimer (nog) niet, maar er wordt wel keihard gewerkt om Alzheimer en andere vormen van dementie beter te begrijpen. Voor dat onderzoek is geld nodig. Mijn broer wilde hieraan bijdragen om dit mogelijk te maken. Middels sponsoring voor zijn fietstocht (actie Alpe d’Huzes) heeft hij een behoorlijk bedrag opgehaald door 4x de Alpe d’Hues te beklimmen. Samen met een heel team van mederenners, verzorgers en masseurs reisde hij af naar Frankrijk. Voor mijn moeder, maar ook voor de moeder van het beste vriendinnetje van zijn jongste dochter die veel te vroeg de strijd tegen kanker verloor.

Lichtjes

Hij startte al om 04.30 uur in de ochtend. Het was nog donker. Wat een belevenis om met 5.000 renners af te dalen, schreef hij op de app. In elke bocht staan kaarsjes, aangestoken door mensen ter nagedachtenis aan een dierbare die ze aan ziekte hebben verloren. Alle kaarsjes branden als hij in alle vroegte start. Het is verplicht om licht op de fiets aan te hebben. Zo werd het één lichtjessliert naar beneden de berg af, om het licht vervolgens weer op de berg te brengen. Van bocht naar bocht. Van kaars naar kaars. Emotioneel en indrukwekkend.

Toeval of teken?

Dat er al zo vroeg ook publiek stond om iedereen aan te moedigen, gaf m’n broer al een kippenvelmomentje. Maar hij kreeg het vooral te kwaad toen hij vlak voor bocht 2 waar hij zijn kaarsje voor mijn moeder had neergezet, ineens op het wegdek geschreven ziet staan “HUP Alida”. Natuurlijk bedoeld om een deelneemster aan te moedigen, maar mijn moeder heet ook Alida! En dat pal voor de bocht waar een kaars voor haar brandt. Dat kan geen toeval geweest zijn, toch? Een aanmoediging van hoger hand, zo zag hij het. Hij heeft zitten huilen op de fiets. Wat een moment, schreef hij. Ik hoop dat God mijn moeder en ons nabij mag zijn in de komende tijd waarin het lijfelijke afscheid nadert, want geestelijk is ze al niet meer bij ons. En dat wens ik ook toe aan al die andere mensen, die wel kracht en een teken van boven kunnen gebruiken, inclusief de mantelzorgers!

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars