Mijn moeder laten herleven

“Jij waste mijn haren. Jij streelde mijn huid. Jij schaterde luid, met wijd open mond” zong ik op de begrafenis van mijn moeder.

Haar stevige ruwe handen

Het is nu 2,5 jaar geleden dat ze overleed. De scherpte van het missen wordt minder, hoewel ik nog elke dag aan haar denk. Ze was nog maar begin zeventig en eigenlijk had ik haar nog hard nodig in mijn leven. Middenin het proces van mijn scheiding was zij al aan het dementeren. Soms legde ik nog snikkend mijn hoofd op haar schouder en dat liet ze toe. Ik pakte haar stevige ruwe handen vast, waar ik zo van hield. Ik zong zachtjes ‘Ubi Caritas’ en zij neuriede mee. Maar ze was al niet meer de moeder die ze was geweest. Met een stevige omhelzing, luisterend, haar volle aandacht, haar schaterlach. Oef wat mis ik haar.

Haar onvoorwaardelijkheid

Ik zou willen dat ze af en toe eens binnen komt wandelen. Meteen ziet wat ze uit mijn handen kan nemen. Een spelletje doen met de jongens, even naar mij luisteren, de grote stapel was opvouwen. In mijn ogen zien dat het soms zwaar is, maar ook dat het goed is. Met de jongens. Met de liefde voor Reinier. Dat ze ondanks grote bezorgdheid om iedereen, vertrouwen heeft in mijn keuzes. Toen we vroeger verkering hadden, 25 jaar geleden, was ze dol op hem. Reiniertje zei ze altijd. Ik blijf het moeilijk vinden dat ze er nooit meer zal zijn. Maar ik kan haar stem horen, haar handen voelen. Haar onvoorwaardelijkheid blijft in mij. Dat heeft mij altijd stabiliteit gegeven.

Haar vertrouwen

Mijn moeder had een groot vertrouwen in haar God. Vertrouwen dat het goed is, uiteindelijk. Dat alles van ‘het goede’ komt. En daarmee een groot vertrouwen in de mens, in elk mens. Haar lievelingspsalm was psalm 27. Op de rouwkaart stond: ‘O, als ik niet had vertrouwd te zien de goedheid van de Ene in het land der levenden’, uit de Naardense bijbel, een vertaling van Pieter Oussoren. Laat dat nou heel toevallig de oom zijn van Reinier.

Voor de begrafenis herschreef ik een lied van psalm 27, het refrein liet ik intact.
“Jij luisterde stil en zei zacht in mijn oor: De Heer is jouw licht, jouw licht en je redding. Waarom nog angst?”

Dit is mijn persoonlijke verhaal. Het troost mij om over haar te blijven vertellen en schrijven. Heb jij ook iemand verloren? Hoe ga je om met het verlies?

 

9 reacties op “Mijn moeder laten herleven
  1. Marleen Marleen schreef:

    Wat weer een herkenning. Sta vaak even voor de foto van mijn moeder en zeg dan: “kom je nog even langs, mam?”
    Wat een gemis, maar wat een warme herinneringen!

    Dank voor het delen.

  2. Avatar Nellie schreef:

    Lieve Rebecca. Wat mooi, ontroerend en zooo herkenbaar zoals je over Riet, jouw mama en mijn grote zus schrijft!
    Een vaste, zachte lieve Rots was en is zij altijd voor mij (gebleven).
    Zo kwetsbaar ook en altijd weer de pijnlijke waarheden onder ogen durven zien en doorleven en bespreekbaar maken!
    Zo weer verder kunnen. Wat ben ik dankbaar haar zusje te mogen zijn….
    Ik denk ook vaak aan wat ze zei en voorleefde: liefde en vertrouwen❤️

  3. Avatar Nellie schreef:

    Wat een prachtig herkenbaar en kwetsbaar verhaal over jouw herinneringen aan Riet, jouw lieve en dappere mama en mijn grote zus!

  4. Avatar Simonet schreef:

    Mooi mooi mooi lieve Rebecca!

  5. Avatar Kristel schreef:

    Via de zintuigen komt rouw soms heel onverwachts en daardoor vol binnen. Dat ene liedje, die geur…
    Het kerkhof ligt vol onmisbare mensen!
    Los van gemis is er ook het verlies van die speciale herinneringen die je alleen met diegene had. Nu ben ik de enige op de wereld die het nog weet.

  6. Avatar Hannie van der Beek-Schoon schreef:

    Lieve Rebecca, mijn nichtje, wat heb je prachtig, eerlijk, emotioneel je moeder laten leven in je verhaal. Meer dan 55 jaar geleden kwam ze in het leven van Jan en mij. Nooit hebben we een boos woord uit haar mond horen komen, alleen maar meelevende goede woorden. Jij mag gelukkig zijn met jouw lieve moeder. Jouw ome Jan vond van alle nichtjes jou de mooiste. Hij is niet meer op deze aarde en ik mis hem dag en nacht. Onze kleindochter vroeg me, waar is opa als ze zijn ‘stille orgel’ zag staan.
    Mijn antwoord was:
    Opa is geroepen om in de hemel te komen omdat ze daar een organist nodig hadden.
    Als je voor het slapen gaan naar de sterren kijkt en heel stil gaat luisteren dan hoor je hem spelen….

  7. Avatar Leonoor schreef:

    Precies zoals jij het omschrijft herken ik mij zelf ook in. Voor mij is het nu 11 jaar geleden. En echt het verdriet wordt minder. Maar wat zou ik haar graag onze kinderen willen laten zien. Ik haal ook heel veel mooie dingen uit de dagelijkse dingen, heb lieve collega’s, lieve vrienden, lieve man en kinderen. Ik ben daarin een rijk gezegend mens. Dat heelt de wonden.

  8. Avatar Els van der mooren van Iperen schreef:

    Mijn Moeder was een Moeder voor haar 4 kinderen en vele kleinkinderen in pure vorm. Met de Liefde voor haar gezin in de hoofdrol. Haar leven was voor haar gezin ook voor de aanhang en dat missen we allemaal we missen ook haar advies , aandacht en haar liefde voor het samenzijn met feestdagen en verjaardagen.we zijn nu zelf ouders en grootouders maar Mama haar aanwezigheid haar stem en lieve lach mis ik persoonlijke elke dag . Hoe oud ik ook ben of nog zal worden een Moeder mis je altijd !! Ik koester de mooie herinneringen .

  9. Avatar Jannette schreef:

    Lieve schone dochter,
    Wat prachtig verwoord!
    Daar word ik stil van.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Blog
7 februari 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief