“Mijn specialisme is pretparken”

“Mam, er is een jongen bij mij op de groep en die vindt het interessant om dingen uit te zoeken over autisme. Volgens hem hebben autisten vaak één bepaald onderwerp waar ze heel erg veel van weten. Nou, bij mij is dat pretparken!”

Het is inderdaad overduidelijk. Onze 15-jarige zoon, met een vorm van autisme, weet heel veel van pretparken in het algemeen, en van de Efteling in het bijzonder. Hij weet tot in detail hoe het park eruit ziet; welke attracties er nu zijn of vroeger waren en wanneer ze eventueel zijn vervangen; welke entertainers er werken en welke extra’s er zijn in deze zomervakantie.

Vandaag

En toch is hij er nog nooit geweest. Maar daar gaat vandaag verandering in komen. Zijn grootste wens komt vandaag uit: we zijn de hele dag met ons gezin in De Efteling. Het is een soort beloning en bekroning na een hele moeilijke periode voor hem, waarin hij dapper en vol moed heeft meegewerkt aan een oplossing.

We hebben deze dag uitgebreid voorbereid en besproken. Dat is eigenlijk een gebruikelijke gang van zaken bij mensen met autisme, om niets aan het toeval over te laten. Maar ik heb ook met hem besproken dat het best lastig zal zijn om in 1 dag het hele park te beleven. Ook al hebben we op deze zaterdag de avond er bij en mogen we, dankzij zijn autipas in de kortere wachtrij. Daarom heeft hij zelf een lijst gemaakt met bovenaan de attracties die hij absoluut wil zien, aflopend naar de minder interessante. Hoewel die laatste er eigenlijk niet zijn.

Twijfel

Ik vind het voor onze zoon een feest dat hij eindelijk naar zijn geliefde park gaat en heb er alles voor over om het hem naar de zin te maken. Maar het baart me tegelijkertijd ook zorgen. Want is de werkelijkheid zoals hij het in zijn hoofd heeft? Of is het toch anders en zal het hem daardoor tegenvallen?  Ook dat heb ik met hem besproken. Niets aan het toeval overlaten.

En daarmee moet ik het nu loslaten en samen met hem en ons hele gezin genieten van deze dag. Als onze zoon geniet, is het ook voor mij een beloning na een heftig jaar. En zeg nou zelf, als je specialist bent in pretparken, moet je toch op z’n minst een keer in de grootste van ons land zijn geweest. Dan is het geen sprookje meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
10 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief