MENUMENU

Moederhart

Mijn zoon van dertien maakt me al wakker voordat mijn wekker afgaat. Het is amper half zeven. Er blijkt iets niet goed te zijn gegaan met zijn pompje en daardoor heeft hij vannacht geen insuline toegediend gekregen.

Ramp

Een ramp voor iemand met diabetes, zoals ook hij heeft. Hij voelt zich helemaal niet lekker. Maar de ramp is nog niet compleet; hij zit namelijk middenin zijn toetsweek. Snel gaan we tot actie over en bedenken een strategie om de dag toch nog zo goed mogelijk door te komen. We maken afspraken en ik mail de mentor.

Verdriet

Onder de douche overvalt me zomaar weer dat bekende verdriet. Verdriet waarvan ik gedacht had er overheen te zijn. Maar niets is minder waar, onverwachts komt het weer bovendrijven: Kind, wat had ik je dit graag willen besparen, het desnoods van je over willen nemen…

Mijn moeder

Het is precies dat zinnetje dat mijn moeder vroeger altijd tegen mij zei. Een gedachte rechtuit een moederhart. Vijftien was ik toen ik kanker kreeg. Chemokuren volgden, ik werd kaal en moest mijn been missen. Wat deed het haar een verdriet. Maar wat schoot ik ermee op als ze dat bewuste zinnetje tegen mij zei? Het kon toch niet, en zou ik het haar gunnen als het wel kon?

Tranen

Mijn tranen vermengen zich met de druppels uit de kraan. Ik laat ze rijkelijk stromen. Kind, al die toestanden met je diabetes en je glutenvrije dieet. Natuurlijk, er valt mee te leven en het kan zoveel erger. Maar toch… er is altijd wel wat, waardoor je plannen weer eens in duigen vallen. Je zult nooit, nooit onbezorgd kunnen leven.

Goede moed

Toch wil ik er niet in blijven hangen, niemand is daar immers mee gebaat? Hij zeker niet. Ik kan het nu eenmaal niet van hem overnemen – evenmin als mijn moeder dat voor mij kon – hoe graag ik ook zou willen. Kordaat droog ik alle druppels met de handdoek af. Een nieuwe dag is aangebroken. Hij stapt toch weer met goede moed op de fiets. Ik moet ook verder, alhoewel  mijn moederhart op het moment loodzwaar is…
Wat een geluk dat er ook nog een vader* is, een vader met een ongelooflijk groot vaderhart, bij wie ik kan schuilen als ik het even niet meer weet.

 

Moederhart

Alles in de wereld
zou ik op willen geven
om het leed wat jou treft
van je over te nemen.

Je bent zo onschuldig,
zo jong nog; dat schrijnt
want totaal onbezorgd
zul jij nooit echt zijn.

Dat voelt zo oneerlijk
en het drukt me terneer;
jouw pijn, mijn lief kind,
doet mij intens zeer.

@Irma Moekestorm

Dit gedichtje schreef ik ooit in een soortgelijke situatie. Het werd opgenomen in de gedichtenbundel ‘Pijn’ van uitgeverij Aquazz (augustus 2015)

 

*Troostvol lied over die (hemelse) vader: Als het leven soms pijn doet

Een reactie op “Moederhart
  1. marina schreef:

    mooi toch dat hij weer met goede moed op de fiets stapt! Ik zit in een geheel andere situatie maar ken het gevoel ook

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
30 juni 2016

[views]
Kaarsjes:
  •  

    Bobbie Athena

    Ik hoop dat jouw leven heel mooi en heel lang en heel gelukkig en heel goed mag zijn
  •  

    T.

    Een kaarsje voor T., die vandaag toetsen heeft waar ze zo vreselijk tegenop ziet maar die ook zo ontzettend belangrijk zijn voor wat ze heel graag wil! Dat ze geen last van faalangst zal hebben, maar de toetsen gewoon zal maken op basis wat ze kan en weet. Want dan haalt ze ze ongetwijfeld!
  •  

    Willie

    Ik wil een kaarsje branden voor Willie en Jan, die door een moeilijke tijd heen gaan en wel wat licht en de Lichtbron kunnen gebruiken.
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars