Najarig

De wind laat zich gelden. De stap naar het najaar is duidelijk gezet. Bladeren vallen en de temperatuur zakt.

Alles lijkt zich naar binnen te keren. Het novembert en deze overgangstijd van het lichte van de zomer naar het donkere van de winter vind ik mooi. De eens felle kleuren van bladeren ontvangen een toevoeging van de regen en van de nachtelijke koude en lijken zich te schamen voor zichzelf. Het wordt bruin, rood, geel, zelfs zwart en krult en knispert.

Weekendrust

Toen ik op een zaterdagavond na een viering in de plaatselijke kerk alleen door het donker naar huis liep en het zachte licht van de staande lamp in de woonkamer me verwelkomde, genoot ik van de stilte. Na een hele drukke werkweek landde de rust als een comfortabele deken op mijn schouders. De intieme sfeer van de viering bleef de rest van de avond in huis hangen. Met dat melancholieke been wilde ik ook graag de volgende ochtend uit bed stappen. Alles werkte mee. Regen en wind tikten tegen de ramen en lieten weten: ‘Blijf maar lekker binnen vandaag’. Het blanco vakje ‘zondag’ in de agenda sloot zich daarbij aan. De studieboeken riepen me toe dat ik achter lag op mijn eigen schema en dus even flink aan de bak moest.

Contact

Na een paar uur fladderden mijn gedachten als late vlinders van het studieboek weg naar wat komende week allemaal moet gebeuren. De telefoon ging en na het “Goedemorgen, met Marianne” herkende ik de rafelige stem, die ik een hele poos niet gehoord had. Een oude vriend, behoorlijk op leeftijd inmiddels, die één of twee keer per jaar de telefoon pakt om te horen hoe het gaat. Na de eerste begroeting en uitwisseling van algemene zaken, vraag  ik  hem bezorgd of het wel goed met hem gaat. Hij klinkt zo moe. “Ja hoor, het gaat goed met me. Ook met de kinderen en kleinkinderen. De tijd gaat zo snel. Mijn jongste kleinzoon wordt morgen 15 jaar. Een echt najaarskindje, altijd bezig. Als herfstbladeren die door de wind voortgedreven worden.” Ik hoor hem trots glimlachen.”Hij doet het goed, dat kind. Wil later dokter worden. Zijn broer, die weet het nog niet, hij wisselt de ene opleiding in voor de andere. Maar, hij heeft een goed stel hersenen, die komt er wel. Misschien niet op de gebruikelijke manier, maar het komt goed. Dat weet ik zeker!” We babbelen een tijdje door.

Vriendschap

Deze vriend is al een poosje met pensioen, geniet van het leven, mist zijn vrouw die gestorven is nog steeds en is vaak op zijn geliefde Schiermonnikoog. Hij bezit daar twee huizen, die hij met zijn familie heeft opgeknapt en nu verhuurt. Ook hijzelf is daar vaak te vinden. Of hij nog auto rijdt? Ja, natuurlijk! Ik moet glimlachen om die  stelligheid, gedoopt in dat vette Friese accent. Hij doet het goed daar in het noorden. En het doet mij goed dat hij belt zonder bijzondere berichten, maar gewoon om even te praten. Het bijzondere zit hem in onze vriendschap, sterk als het taaiste leer. We zijn beiden actief gelovig, ook dat schept een hechte band. Héérlijk dat bijpraten omdat iemand in je gedachten komt en er een gevoel ontstaat ‘Ik wil haar even horen.’  God, dank voor dit soort vriendschappen. Een vriendschap tegen elke storm bestand.

Buiten loeit de wind inmiddels. November dendert voorbij. Ik geniet van de melancholie die als een zachte bries herinneringen aanvoert.

Foto: www.schierweb.nl

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars