Voor wie ik lief heb wil ik heten

Een naam geeft identiteit. Een naam laat zien dat je bestaat. Matthijs Rietveld blogt over de naam van zijn zoon en over Fransje Valk, in 1943 vermoord in Sobibor.

Zoeken naar een mooie naam

Afgelopen donderdag had mijn vrouw ophaaldienst. Zij haalde onze zoon op van het kinderdagverblijf. Toen ze met hem kwam aangelopen bij ons huis, waren de buurjongens aan het voetballen. Onze bovenbuurjongen komt altijd aangesneld als hij zijn buurjochie ziet. Standaard vraagt hij: ‘Hoe heet hij ook al weer?’ Anne, zegt mijn vrouw. ‘ Dat vind ik eigenlijk een meisjesnaam, zegt mijn bovenbuurjongen dan altijd. Vervolgens geeft hij Anne een kus en een kroel.

Ik herinner onze zoektocht naar een goede, mooie naam. De opties die we hadden zal ik hier niet delen, maar toen Anne geboren werd, was het ook echt Anne. Hij was het. Hij was Anne. De naam klopte bij het jongentje.

fransje valkFransje Valk

Namen vind ik altijd intrigerend. Zo kwamen vorige week zondag twee meiden van het Marnix Gymnasium in Rotterdam bij mij langs. Ze moesten een werkstuk maken over Fransje Valk. Iedereen in de klas had de opdracht gekregen over een naam op een van de stolbersteiner in de Burgemeester Meineszlaan een werkstuk te maken. Kleine, goudkleurige steentjes met een naam, geboortedatum, sterfdatum en sterfplaats erop. Ze liggen voor de huizen waar de mensen woonden.
Ze kwamen bij mij uit, omdat ik haar naam, Fransje Valk, ooit in een bijzin in een column heb genoemd. Fransje woonde in de jaren dertig in het huis schuin tegenover ons huis. Een mooie bovenwoning. Onlangs weer goed verkocht.

Fransje Valk. Een mooie eenvoudige naam. Er is niet zoveel bekend over Fransje. Vrouw. Alleen. Burgemeester Meineszlaan 56a. 1892 geboren. 1943 vermoord in Sobibor. Hier schuilt een leven achter dat wij niet kennen.

Wie ben je?

Ik ben de afgelopen tijd veel met namen bezig, merk ik. Hoe je heet, is nogal bepalend voor je bestaan. Een naam geeft identiteit. Een naam bevestigt je bestaan. Je bent er gewoon en je heet zo. Het is alsof je bent vergeten en er nooit was als je naam nooit meer wordt genoemd.
Bij het noemen van een naam denk ik ook aan de doop. Daar heeft God je naam genoemd. En Hij heeft toen ook Zijn naam genoemd. Voor altijd.

Sinds vorige week zondag denk ik telkens als ik uit het raam naar haar oude huis kijk aan Fransje. Wat voor vrouw was ze, wat deed ze, wat geloofde ze, wat was haar angst en wat was haar hoop? Tegelijkertijd gaat dan het gedicht van Neeltje Maria Min door mijn hoofd. Ooit moest ik het op de middelbare school uit mijn hoofd leren.

Fransje Valk. Een steentje voor haar huis noemt haar naam en bevestigt haar bestaan.

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, spreek mij aan,
O, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik lief heb, wil ik heten.

Is jouw naam belangrijk voor je en waarom?

Fotografie: Marco Raaphorst, via Flickr. com

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars