MENUMENU

De troeteleik

De nieuwe A2; ik vind het een betere weg geworden. Breder, sneller. En in die zin 'mooi'. Maar eigenlijk vind ik het helemaal niet mooi. Waar is de natuur? Waar ben ik überhaupt?

Race tegen de klok

Ik rijd tegenwoordig standaard op mijn navigatie, zodat ik in de gaten kan houden hoe laat ik met de vertraging die ik heb of ga krijgen aankom. Maar ook om me bij de les te houden. Want ik rijd vaak maar wat. Rechtuit en snel. Op de racebaan die de A2 buiten de spits is geworden. En overigens ook in de spits, maar dan met duwen en bumperkleven. Ik heb me aangeleerd maar rustig 100 te blijven rijden en zoveel mogelijk rechts. Dan houd ik nog wat energie over voor als ik aankom. Het maakt toch nauwelijks wat uit in aankomsttijd. En dan kan ik om me heen kijken.

Maar waar naar?

Troeteleik

Vroeger – auw, dat klinkt oud – vroeger was niet alles beter, maar het grote verschil vind ik, dat wegen vroeger er overal anders uitzagen. Je kon nog eens om je heen kijken. Zonder die geluidswallen zag je oude huizen langs de weg staan. Of er stond ineens een grote eik in de middenberm. De” troeteleik” van de A58. Maar die moet ook wijken. Want anders kunnen we niet snel doorrijden.

Reis door de ruimte of de tijd?

Ik wil me niet mengen in discussies over asfalt en de schade van files voor de economie. Mij gaat het hierom: ik ervaar mijn rijden niet meer als een reis door de ruimte, maar als een reis door de tijd. En daarmee gaat er wat verloren voor me. Ik reis door de tijd, omdat de tijd op mijn navigatie aangeeft hoe laat ik op mijn bestemming zal zijn. Dat is leidend geworden. De files worden behalve in lengte nu vooral aangegeven in vertraging in tijd. Naar het voorbeeld van de trein.

Saai

Ik reis dus niet meer door de ruimte. Langs allerlei markeringspunten in het landschap. Want die zie ik niet meer. De wegen zien er overal hetzelfde uit. Ik vind het maar saai. Het zal ongetwijfeld sneller gaan. En dat wil ik ergens ook wel. Maar de hele reis voelt als: hier wil ik niet zijn. Ik wil op mijn bestemming zijn.

Verlangen

Ik mis de natuur rondom de weg. De snelweg is een koker geworden door het landschap. Ik verlang naar de bomen. En dan niet die populieren die zo ‘gemaakt’ op een rijtje langs de A2 zijn gepoot. Net ver genoeg van de weg om ook de verbreding te overleven.

Ik ga weer eens wat vaker fietsen!

Hoe ervaar jij de snelweg? Let jij op de tijd of op de ruimte?

 

foto: Han van Meegeren
Een reactie op “De troeteleik
  1. Marijke Bezemer van Doorne schreef:

    De troeteleik. We willen sneller en sneller en wat gebeurd er we worden steeds meer gehinderd op onze weg met steeds meer hindernissen. De vooruitgang zet ons stil. Alles wordt uit handen genomen één voorbeeld de pen, alles moet per internet. Ik denk dat ik niet op de tijd let maar als ik mijn horloge af heb kijk ik telkens op mijn horloge.

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
14 februari 2017

[views]
Kaarsjes:
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
  •  

    Bobbie Athena

    Ik hoop dat jouw leven heel mooi en heel lang en heel gelukkig en heel goed mag zijn
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars