MENUMENU

Soms kan je het niet alleen

John maakt een moeilijke tijd door. Verdriet kan eenzaam maken. Gelukkig treft John goede vrienden die hem uit zijn verdriet halen en laten zien dat hij er niet alleen voor staat.

Eenzaam maar niet alleen

Op dit moment heb ik het moeilijk. Mijn vrouw Christine is ernstig ziek en we worden geconfronteerd met de eindigheid van het leven.  Ik kijk nu anders naar het leven dan ik voorheen deed. Ik weet lang niet altijd meer wat ik wil. Soms ben ik liever ‘op mijzelf’ en tegelijkertijd ben ik ook graag  ‘samen met anderen.’

Regelmatig voel ik mijzelf eenzaam, teruggeworpen op mijzelf. Al zijn er genoeg mensen om mij heen. Ik ben gezegend met goede familiebanden, veel goede vrienden, een krachtige en meelevende kerkgemeenschap, fantastische buren en ik beleef de nabijheid van God in mijn leven. En toch … ondanks dit alles voel ik mij soms alsof er niemand anders is.

Verdriet

Wanneer ik mij zo eenzaam voel, wil ik mezelf verbergen voor de wereld om mij heen. Het heeft met verdriet te maken. Ik lijk dit makkelijker te voelen in mijn eentje. Alsof het dan minder pijn doet. Ik wil die pijn wel voelen, maar dan op een manier dat het mij niet overspoelt. Dat ik het enigszins kan dragen. Hiermee maak ik het mezelf ook lastig. Want ik wil ook gezien en gehoord worden. Aangeraakt te worden. Letterlijk en figuurlijk. En als ik mij terugtrek en afstand neem van de mensen om mij heen, gaat dat natuurlijk lastig.

Ik word zo af en toe erg moe van deze tegenstrijdigheid in mezelf. Dan vind ik mezelf een zwakkeling. ‘Jij zou dat beter moeten kunnen!’ is dan een zin waarmee ik mijzelf om de oren sla. Vervolgens voel ik me nog beroerder. Alsof ik faal in het leven.

Vrienden

Laatst ging ik op stap met twee heel goede vrienden. Zeg maar ’20-jaar plus vriendschappen’ waarbij je elkaar van haver tot gort kent. Met een sloep varen in de Dordtse Biesbosch. Het zonnetje scheen, glaasje wijn, wat wil een mens nog meer?  En toen kwam de vraag ‘John, hoe is het nu?’. Een liefdevolle uitnodiging. ‘Kom maar op, wij zijn er voor je’. Dus ik begon te vertellen. Mijn vrienden luisterden. En al vertellend kwamen mijn verdriet, pijn en angst naar boven. Ik kon het uiten. De tranen rolden over mijn wangen en mijn stem werd onvast… en mijn vrienden luisterden nog steeds. Daar in de Biesbosch was ‘samen met anderen’ beter dan ‘op mijzelf’. Soms kan je het niet alleen.

foto: John Sas
Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
9 augustus 2016

14 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars