MENUMENU

Om niet alleen te zijn

Moos was mijn eerste teckel. En door Moos maakte ik kennis met Trui. Een blog over wat een hond voor een mens kan betekenen.

Toen ik begin jaren negentig in Leiden studeerde, woonde ik een oude volksbuurt.  Ik had met niemand in de buurt echt contact. Ik was helemaal gericht op de mensen met wie ik studeerde.  Dat veranderde toen teckel nr. 1 Moos  in mijn leven kwam.

Foto van de hond in een lijstje

De eerste keer dat ik met Moos buiten liep ( hij was nog een pup)  ging  er een deur open en een oudere vrouw riep met onvervalst Leids accent “me Bram, dat is me Brampie”.  En ze dirigeerde mij, maar vooral de hond, haar huis in. Trui heette ze. Haar huis stond vol antiek, tapijtje op tafel en op de vloer. In mijn herinnering pruttelde er de hele dag vlees op het vuur en was er een pannetje gevuld met melk die werd opgewarmd ( en weer afkoelde en weer werd opgewarmd) voor de koffie. Haar Bram ( ook een teckel) was overleden maar een foto van de hond prijkte in een lijstje op een antiek dressoir.

‘Hij was 19 jaar geworden’

Bram, vertelde ze mij, at altijd mee aan tafel op een stoel. En hij kreeg elke dag een gekookt eitje. Hij was 19 jaar geworden.  Of ze op Moos mocht passen als dat nodig was want voor een nieuwe hond vond ze zichzelf te oud. Ik maakte er af en toe dankbaar gebruik van. Ik was dol op Trui. Voor Trui was ik afgestudeerd ver voor mijn laatste examens. Als ik bij haar wel eens koffie dronk (met opgewarmde melk) en de telefoon ging, kapte ze het gesprek resoluut af met de woorden: “ik moet ophangen, want de dominee is op bezoek”.  En zo introduceerde ze ook mij bij andere mensen in de buurt.  “Dat is de dominee en dat is me Moos”. Want ook Moos sloot ze in haar hart.  Trui vertelde dat ze een hekel had aan alleen eten. “Dan ga ik buiten zitten met  mooi weer met m’n eten. En als er iemand voorbij komt die zegt smakelijk eten’,  dan neem ik een happie. En dan eet je toch niet alleen.” Maar als Moos kwam, was dat niet nodig. Dan had ze weer een disgenoot.

‘Om niet alleen te zijn’

Het was bij Trui zoals in de eerste regels van een oud liedje van de Franse zangeres Dalida: “Om niet alleen te zijn, leeft men met een hond”. En dat liedje slaat niet alleen op Trui maar inmiddels ook op mij. Ruim twintig jaar later heb ik net als Trui mijn overleden teckels in fotolijstjes op een tafeltje staan.  En als mijn Peter in het buitenland is voor zijn werk, merk ik dat de band met Jasper toch ietsje anders is. Ik dek nog net niet de tafel voor de hond maar ik weet dat ik het zou kunnen doen. Dat ik dat in me heb. Om niet alleen te zijn.

Pour ne pas vivre seul – Dalida met engelse vertaling.
En de vertaling van de Franse tekst van dit liedje in het Engels vind je hier.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
9 september 2014

8 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars