Noodweer

Gastblogger Jacqueline is met haar man en drie kinderen aan het kamperen in de Ardennen. Alles gaat goed totdat het noodweer wordt. Hoe zal het met de kinderen gaan als alles onder je voeten lijkt weg te spoelen.

Anders dan thuis

Dat kinderen soms anders reageren dan je verwacht, mocht ik, Jacqueline Jacobs, afgelopen week ervaren.

Onze middelste (11 jaar) is gebaat bij regelmaat en duidelijkheid. Nu we vakantie hebben, gaat alles anders dan thuis. We proberen zo duidelijk mogelijk te zijn, maar toch lijken botsingen met haar onvermijdelijk.

Noodweer

Dan krijgen we te maken met noodweer. Alles wordt letterlijk en figuurlijk onder onze voeten weggespoeld. We staan een uur lang de tent vast te houden, terwijl het blijft regenen en hagelen. Het water stroomt nu langzaam aan alle kanten de tent binnen. De jongste raakt in paniek! Zijn oudste zus troost. De middelste laat het gelaten over zich heen komen. Ze heeft ook haar moeilijke momenten. Maar als het tijd is voor actie, redden wat er te redden valt, steekt ze haar handen uit de mouwen. Juist zij neemt het voortouw. Ik krijg vaak te horen dat ze zo handig en behulpzaam is. Nu kan ik niet anders dan dat beamen.

Schade opnemen

Na het langste uur ooit stopt het met regenen. We kunnen de schade opnemen. Het water stroomt als een beekje onder, door en langs onze tent, maar de tent zelf is nog heel. De nacht hier doorbrengen is geen optie.

Ik slaap met de jongste twee op een zolder met 30 andere gedupeerden, manlief blijft in onze tent en de oudste slaapt bij buren.

Dat we moeten slapen in de kleren die we aan hebben is wat vreemd, maar ze maken er geen punt van.

De volgende ochtend

De volgende ochtend helpen ze alles uit de tent te halen. Even later halen en smeren zij de broodjes voor het ontbijt. Daarna gaan ze hun eigen gang, terwijl mijn man en ik alles schoonmaken en drogen. Als na een dag hard werken alles schoon en droog is, komt er een einde aan een spannende, onduidelijke 24-uur en gaan we weer over op de regelmaat van de vakantie. Mèt bijbehorende botsingen en buien.

Maar als ik zie wat het water op het lagere gedeelte van de camping aangericht heeft, omgevallen bomen, weggespoelde paden, besef ik dat dit ook anders af had kunnen lopen en kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik mijn kinderen nog bij me heb!

Zoals ze zijn, mèt hun buien

foto: Jacqueline Jacobs
   noodweerd1

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars