Oeps, het gaat over seks

Onze jongste dochter (9) vertelt dat een klasgenootje eigenlijk een ‘pinksterkindje’ is, want, zo redeneert ze, ze is met Pinksteren geboren. Voor ik er goed over nadenk, reageer ik: ‘Nou, éigenlijk zijn je zus en jij ook Pinksterkindjes….’. Als ik het verbaasde gezicht van dochterlief zie, want ze zijn jarig in januari en februari (reken maar even uit…..), realiseer ik me wat ik heb gezegd en dat dit natuurlijk moet worden uitgelegd.

Maar daarvoor heb ik een puberzoon (bijna 14) in huis! Hij heeft het gesprekje meegekregen en begint breed te grijnzen. Met zijn overslaande, ik-heb-de baard-in-de-keel-, stem roept hij zijn zusje toe: “Dan hebben papa en mama het gedáán met Pinksteren!” De jongste kijkt hem lachend aan en zegt: “Welnee joh! Op die leeftijd?”

Open over seks

Ik heb duidelijk nog iets uit te leggen aan dochterlief. Terwijl ik toch écht dacht dat ik tegen de kinderen vrij open ben over seksualiteit en al vroeg (genoeg?) ben begonnen over en met de nodige voorlichting. Niet dat ik heel ernstig met ze ga zitten praten in de trant van: “nou moet mama je eens even wat vertellen”. Maar op een gewone, alledaagse manier, als het te pas komt in gesprekken, als er vragen komen. Geen doekjes er om winden, geen geheimzinnigheid.

Not Done

De reden dat ik er met de kinderen open over praat, is dat dat in mijn kinder- en jeugdtijd absoluut niet gebeurde. Niet eens zozeer een taboe, maar gewoon ‘daar praat je niet over’. Het enige wat mij duidelijk was, maar zelfs dat werd volgens mij nooit hardop gezegd, was dat seks vóór het huwelijk ‘not done’ was. En kon je echt niet langer wachten, dan ging je maar trouwen…..

Naïef

Ik heb het in ieder geval zo opgevat, misschien wat naïef en te weinig nadenkend, maar die onnozelheid (want zo zie ik het nu!) en onwetendheid wil ik mijn kinderen besparen. Want wat is er mooier dan te genieten van Liefde in al zijn facetten. Dat is in ieder geval wat ik mijn kinderen graag mee wil geven, dat het zo’n mooie combinatie is, liefde voelen voor iemand en dat zo intens en ook zo intiem mogelijk samen delen.

Wat ik in ieder geval nog met dochterlief mag bespreken, is dat zij daaruit is voortgekomen. Maar dan moeten we het ook nog hebben over die leeftijd…….

Geen standaard gezinnetje

Ik geef toe, wij vormen niet het standaard voorbeeld van een gezinnetje. Mijn man had al twee volwassen kinderen toen onze zoon werd geboren en vlak voordat de ooievaar in de tuin stond, had daar net een Abraham gestaan. En voordat onze dochters kwamen, was manlief al opa (en ik dus een trotse bonus-oma). Inderdaad niet de jongste ouders, maar nog wel jong genoeg en dat mag ik nog zien uit te leggen zonder dat het bij dochterlief een al te hardgrondig ‘ieeeuw…’ oplevert.

Kerkelijke opvattingen

De opvattingen die ik als kind meekreeg, kwamen duidelijk voort uit richtlijnen vanuit een kerk. Niet dat daar over gepraat werd, maar het was overduidelijk. Vooral als er plotseling mensen niet meer kwamen, die daarin blijkbaar regels hadden overtreden.  Als ik er aan denk, krijg ik nog een soort plaatsvervangende schaamte en word ik er heel verdrietig van.

Praat jij er wel over?

De opvattingen zijn denk ik wel wat veranderd. Hoop ik, dénk ik, zeker weten doe ik het niet helemaal, want er wordt nog steeds niet over gepraat in kerkelijke kringen. Tenminste, dat is mijn ervaring. Waar kun je terecht, als je vastloopt in je vragen over liefde, intimiteit in combinatie met je geloof en opvattingen. Waar kan ik terecht als ik graag meer ruimte wil zoeken dan de onuitgesproken regels toestaan. Weet jij het?

PS

Nadenkend over die ‘pinksterkindjes’, viel het me trouwens ineens op dat de meeste kinderen van mijn broers en zus ook geboren zijn in januari en/of februari. Geestige familie…

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars