MENUMENU

Omarm

Vanmorgen werd ik wakker met een liedje in mijn hoofd, en het was niet het wijsje van Kinderen voor Kinderen. Ik kreeg het er niet meer uit en heb het toen maar opgezocht op Youtube en toen lekker hard gedraaid en nog eens: Omarm van Bløf.

Afstand

Ik ben geen knuffelig type, dat schreef ik al eerder. Elsa van Frozen is er niks bij. Maar ik heb ontdekt dat er veel mensen zijn die juist heel graag worden aangeraakt. Die opbloeien van een welgemeende knuffel. Als iemand blij is, als jij blij bent, dan is een ander een ferme knuffel geven best makkelijk. Je deelt je blijdschap met een uiting van liefde. Als een ander verdrietig is, geeft die knuffel troost, is jouw lijf troostend voor die ander. Het is een logisch gebaar, wat je in alle culturen terug ziet. Maar als je ruzie hebt, dan neem je afstand.
En afstand, is soms nou juist niet wat je nodig hebt om iets op te lossen. Natuurlijk er zijn conflicten, waar het goed is om afstand te nemen, even time-out of misschien zelfs wel een definitieve verwijdering, omdat de ander je niet goed behandelt. Maar als we het hebben over conflicten tussen vrienden, tussen partners, tussen ouders en hun kinderen. Dan kan die afstand er juist voor zorgen dat het conflict niet opgelost wordt.

Conflicten

Ik heb drie jonge kinderen en ik moet je eerlijk zeggen, daar heb ik best regelmatig een conflictje mee. Want onze ideeën over wat er moet en wat er mag en op welk moment, liggen nogal eens uiteen. Op zulke momenten, met een boos kind tegenover me, dat niet naar me luistert, en met mijn eigen boze gevoelens en ongeduld, dan is een het kind omhelzen niet het eerste wat in me opkomt. Ga maar naar je kamer! Of ik ga naar de mijne en wil even niet gestoord worden. Er is een tijd om te omhelzen en een tijd om afstand te houden, zelfs Prediker schrijft erover in de Bijbel, in Prediker 3 vers 5. Toch heb ik ontdekt dat juist dan, op die momenten van ruzie en afstand, de ander omhelzen soms de beste oplossing kan zijn. Want in alle boze woorden, stampende voeten en slaande deuren, kun je tussen de regels door lezen: omarm me!
Lief, ga dan mee, en omarm me, omarm me, omarm me en breng me nergens heen.
Ik hoor het refrein in alle boosheid klinken: mama, houd me vast, want ik ben zo boos. Mama, houd me vast, want ik word verdrietig omdat we ruzie hebben. Mama, ga met me mee en mama: breng me nergens heen. Laat me gewoon bij jou zijn.

Zoveel meer waard

Is het makkelijk? Nee, absoluut niet. Want iemand omhelzen, laat je boosheid slinken, je moet je boosheid, hoe terecht ook, loslaten om een ander te omhelzen. Maar in die omhelzing, ontdek je zo vaak, dat het conflict de ruzie niet waard is. En dat het zoveel meer waard is, om je lijf als troost te gebruiken, om weer bij elkaar te komen. Het kost wat, maar het levert zoveel op. Ik wil het toepassen, in mijn gezin. Maar als het niet lukt, als er toch ruzie en afstand komt, dan omarm ik ook mezelf. Hoe goed je ook je best doet, hoe zwaar beslagen je ook ten ijs komt, soms zijn de omstandigheden gewoon heftig, en stormt het om je heen. Hoe recht je staat, heeft met zwaarte niets te maken. Hoogstens met de wind. Omarm…

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
1 oktober 2018

3 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars