MENUMENU

Partnerschap op de grens van leven en dood

De herfst zit in de lucht. Een harde wind blaast de bladeren uit de bomen nog voor ze verkleurd zijn. Het regent als ik naar het kerkhof ga.

Ik sta op de rand van het graf en heb net de geloofsbelijdenis voorgelezen als achter me een doffe, harde klik klinkt, als van een schot. Geschrokken draai ik me om, wat snel en onbeheerst, en wankel. In een poging mijn evenwicht niet helemaal te verliezen draai ik weer terug, maar stap nu naast de planken die langs het graf liggen. De kist die de dragers zojuist lieten zakken, is opeens een halve meter dichterbij en heel even staar ik in close-up naar de bloemen die erop liggen.

Dan voel ik een hand onder mijn elleboog die me vastgrijpt en terug omhoog trekt. Ik sta weer recht. Vanuit een ooghoek zie ik dat het de begrafenisondernemer is, die met een paraplu in zijn linkerhand vlak achter me staat. Zijn rechterhand houdt me vast alsof het zo hoort. Een partnerschap op de grens van leven en dood. Ik zucht diep. “Laten wij bidden,” zeg ik. Het Onzevader klinkt.

“Wat was dat nou?” vraag ik als we na afloop teruglopen.
“Ik weet het niet,” zegt de begrafenisondernemer.
“Ik klapte mijn paraplu uit – ik dacht: ze wordt zo nat. En toen viel u opeens bijna.”
“Ik schrok,” zeg ik, en lach.
“Goed dat u naast me stond.” Hij glimlacht. “Daar zijn we voor,” zegt hij.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars