Ik laat de deuren openstaan

Op zondag en bij rouw-en-trouwdiensten zorgt de koster dat de kerk open gaat, de rest van de week ben ik zelf sleutelbewaarder en poortwachter. Daar ben ik soms best druk mee, vooral als het voorjaar is en zomer en er veel gefietst wordt in de omgeving. Regelmatig gaat de bel. "Mogen we misschien even in de kerk kijken?

Bijna altijd zeg ik ja, want wat is er nou leuker dan de deuren van de kerk voor iemand opendoen? Maar zo makkelijk gaan die deuren niet open. De sleutel is een antiek en statig exemplaar, rank en slank, maar met een zeker gewicht en bijna twintig centimeter lang – de sleutel tot het hart van een oude dame die zich niet zomaar gewonnen geeft: al doe ik de kerk iedere dag een paar keer open en dicht, de sleutel draait nooit zomaar om in het slot.

Licht en vrolijk

Het heeft iets gênants als ik zo met die sleutel sta te prutsen, maar gelukkig, daar zwaait de deur open. De nieuwsgierige voorbijgangers lopen door het kleine portaal naar binnen. En daar toont het kerkje zich van haar vriendelijkste kant, licht en vrolijk, met haar witte preekstoel, gele deuren en blauwe accenten. Het boeket zomerbloemen op de avondmaalstafel is stralend en ingetogen tegelijk.

Open deuren

De reacties zijn enthousiast. “Hier kom ik nou helemaal tot rust,” zegt de één. En de ander: “Het idee dat dit er altijd is, ook als ik er zomaar aan voorbij fiets, dat vind ik mooi.” De rest van de dag laat ik de deuren maar openstaan.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars