MENUMENU

Opruimen

De vroege ochtendrust wordt ruw verstoord als onze nog thuis wonende dochter met veel kabaal de stofzuiger voor het bed van mijn man en mij op de grond laat vallen. “Jullie moeten zelf ook je rommel opruimen!”, is het snauwerig commentaar.

Het begon gisteravond. Ondanks de vele verzoeken van mijn man en mij aan het adres van dochterlief om de vele paren schoenen in de gang op te ruimen en de fiets in de garage te zetten, struikelden we over de genoemde gebruiksvoorwerpen toen we naar bed gingen.

Creatieve confrontatie

Smoezend in de gang, als partners in crime, beraadden we ons over welke maatregelen we konden treffen. Zelf de boel opruimen was de makkelijkste en snelste optie, maar daar zit weinig positief pedagogisch effect in. Dochter wakker maken en het alsnog op laten ruimen? Nee, dat kon mijn weke moederhart niet aan. Na ampel beraad waren we eruit. We gingen een spoor door het huis trekken met de niet opgeruimde spullen. Dochterlief zou de andere ochtend als eerste moeten opstaan en op de weg naar de ontbijttafel dan gehinderd worden door datgene wat zij eigenlijk al in een kast had moeten leggen of in de garage had moeten zetten. Zo gezegd, zo gedaan en even later lag de trap naar zolder vol schoenen en was de ruimte in de gang gevuld met fiets. Lastig voor iemand die, net als haar moeder, ’s morgens weinig tegenslag kan verdragen. Tevreden gingen we uiteindelijk alsnog naar bed.
Daar liggen we nog steeds als we met veel verbaal geweld onze jongvolwassen dochter naar beneden horen stommelen. Hardop mopperend over haar onverantwoordelijke ouders die een gevaarlijke situatie op de trap hebben gecreëerd. Wij houden ons slapende, dat lijkt het veiligst. Tot het demonstratief afleveren van de stofzuiger die wij ergens in de hoek van de keuken hadden laten slingeren… Het apparaat belandt met een doffe dreun en bijgaand commentaar op de grond. We kijken elkaar aan en alle drie schieten we in de lach.

Net als vroeger

Met de glimlach nog steeds om mijn mond neem ik een tijdje later de stofzuiger ter hand (hij stond er tenslotte toch 😉 ). Ik denk aan mijn moeder en aan de tijd dat zij en ik ook vaak strijd voerden over de rommel die ik door het ouderlijk huis liet slingeren. Het is goed te constateren dat ondanks alle grote veranderingen in de wereld er gelukkig ook nog dingen zijn die niet veranderen en die van alle generaties zijn.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars