MENUMENU

Opruimen is loslaten

Afgelopen maand overleed onverwachts mijn vader. De laatste jaren zorgde hij intensief voor mijn dementerende moeder in het verpleeghuis. Nu staat plotseling mijn ouderlijk huis leeg. Ik ruim het met mijn broer leeg en dat terwijl mijn moeder er ook gewoon nog is. Alleen zal zij nooit meer in dit huis terugkeren.

Laat je zus maar niet alleen opruimen!

De buurvrouw heeft gelijk als ze tegen m’n broer zegt “Laat je zus maar niet alleen opruimen!”  Ik kom op de zolder, mijn oude kamer. Het eerste dat ik in mijn handen houd, is mijn oude poëziealbum. Ik sla hem open op de bladzijde waar mijn vader iets voor mij geschreven heeft:

Wees steeds een flinke, ferme meid
Die in bange uren
Moedig in een appel bijt
Ook al is ‘t een zure

Je liefhebbende papa

Ach ja, zelfs na zijn dood weet hij me nu nog een hart onder de riem te steken. Tranen wellen op. Ik heb in dit huis 22 jaar gewoond. Iedere keer als ik er kwam, voelde ik me weer kind. Dochter. In dit huis zit het merendeel van mijn leven. En elke keer als ik het binnenstapte, was ik weer even kind. Maar dat is nu plotsklaps voorbij. Zo mijmer ik weg met het album in mijn handen. En ineens is het alweer een uur later en heb ik alleen nog maar het poëzie album vastgepakt…

Wat doe je weg en wat houd je?

De spullen die door m’n handen gaan worden tastbare gedachten. Herinneringen komen boven. Goh, zelfs kerststukjes hadden m’n ouders bewaard op de vliering. Waarom? Misschien wel het gevolg van een leven van spaarzaamheid en dankbaarheid. Je gooi niet zomaar iets weg als het nog ‘goed’ is en nog te gebruiken. Het zegt ook wel iets over het leven van je ouders, hoe ze in het leven stonden.

Maar ik moet toch keuzes maken. Wat belandt in de vuilniszak en wat neem ik mee naar huis? Raar genoeg knaagt er wel iets van binnen als ik iets weggooi. Aan alles kleeft wel een herinnering.

Zo ruim ik eens in de zoveel tijd  mijn berging ook op. Daarbij ga ik rigoureus te werk en gooi van alles weg; van oude agenda’s tot aan mijn oude versleten trui die ik toch nooit meer draag. Wat nog bruikbaar is, geef ik een goede, tweede bestemming. Het grappige is, dat als ik iets heb weggedaan ik het juist een week later nodig heb. Dat laatste zal altijd wel zo blijven. Ik zal toch moeten leren loslaten.

3 reacties op “Opruimen is loslaten
  1. Irma Moekestorm schreef:

    Mooie blog, Jacqueline en aangrijpend als je voor deze klus komt te staan. Wij hebben onlangs ook ons ouderlijk huis moeten leeghalen, maar gelukkig leven mijn ouders nog. Ondanks dat, viel het me helemaal niet mee. Sterkte voor jou!

  2. anja de jong schreef:

    zó herkenbaar. mijn ouders zijn gestorven en juist afgelopen week stond ik nog met een kartonnen doosje in mijn handen (halfvol met oude kaarten) van mijn moeder …. en nee…. ik kon het nóg niet weggooien na 9 jaar ….. en op zolder staat nog een hele grote doos met van alles en nog wat …. ik kan er nog steeds niet toe komen om het uit te zoeken , laat staan weg te gooien of zoals jij zo mooi zegt: “los te laten . Dank voor je mooie en herkenbare blog

  3. marina schreef:

    ja, loslaten kan heel moeilijk zijn, en als het met spullen al zo moeilijk is, hoe moeilijk dan wel niet met mensen…om wat voor reden dan ook…

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
22 februari 2016

22 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars