MENUMENU

Opvoeden? Hoe doe je dat?

“Zeg schat, wil je de gebruiksaanwijzing van onze zoon even geven, hij ligt in het meest rechtse laadje van het dressoir. Ik wil toch optie 3 nog even bestuderen waar staat wat je ook alweer moet doen als optie 1 en 2 niet werken bij het niet uit bed willen komen.” “Sorry lieverd, kom ik even niet aan toe. Ben net bij een belangrijk hoofdstuk van de handleiding ‘hoe om te gaan met beginnende pubermeisjes’”.

De week van de opvoeding

De hele afgelopen week heb ik de nodige handige tips en trucs voorbij zien komen. En er zijn ongetwijfeld veel waardevolle dingen gezegd en geadviseerd, maar ik heb me er niet zo in verdiept. Als ik heel eerlijk ben, werd ik er een beetje moe van. Zoals ik soms moedeloos word van het opvoeden. Ik zou het graag willen, zo’n gebruiksaanwijzing van zoonlief of een handleiding voor pubers, maar het is er niet en zou ook niet goed zijn, denk ik.

Idealen

Deze week zei iemand: “De beste vader was ik, toen ik nog geen kinderen had.” En dat vond ik een hele mooie. Toen ik zwanger was van onze zoon, had ik allerlei ideeën en idealen, maar ik geloof dat er niet veel van terecht is gekomen. Het ging al mis bij de borstvoeding en de katoenen luiers (werd héél snel fles en wegwerpexemplaren) en de goedbedoelde tips naar aanleiding van zijn vele huilen, heb ik gelukkig niet allemaal opgevolgd. Er bleek wel degelijk een pijnlijke reden te zijn.

Aanpak

Ook andere opvoedkundig zeer verantwoorde opties en tips, zoals een kind even op de trap zetten als hij iets doet wat niet mag, heeft hier nooit gewerkt. De ervaringen met de eerste zouden natuurlijk heel goed van pas komen bij de  tweede en derde. Haha, nee dus. Die reageerden allebei weer heel anders en hadden weer een andere aanpak nodig.

Geloofsopvoeding

Geloofsopvoeding is wat mij betreft net zo ingewikkeld. Het bidden voor het eten en na afloop van de maaltijd iets uit de bijbel lezen, zijn al heel lang verleden tijd. Mijn goede voornemens wogen niet op tegen de strijd die het steeds opleverde.

Duidelijke meningen

Kerkgang lijkt eenzelfde kant op te gaan.  Een paar weken geleden, probeerde ik zoonlief (14) mee te krijgen naar de Startzondag, die hij in het verleden zo leuk vond. Hij keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en zei “wat denk je zelf!”. En ook de oudste dochter van 10 is al heel stellig:  “Ik geloof gewoon niet in God, dus waarom zou ik naar de kerk gaan.” De jongste (9) is gelukkig ook heel stellig: “Ik geloof wel in God, dus ga ik met je mee Mam”.  Wat heb ik er tegenin te brengen?

Thuis

De laatste twee stellige uitspraken, bevestigen mij in mijn idee dat het allemaal niet te vangen is in één manier of aanpak van opvoeden. Elk kind heeft zijn eigen aanpak, eigen ideeën en eigen behoeften. Heel veel ideeën en gedachten heb ik daarom in de loop van de jaren los gelaten. Waar ik (en gelukkig samen met mijn man) aan vast wil houden, is ze een liefdevol thuis bieden. Een thuis waar veel mogelijkheden zijn en waar ze zich mogen ontwikkelen tot wat ze willen worden en in de basis al zijn. Waar ze vragen kunnen stellen, teleurstellingen mogen verwerken en weer op mogen staan (met een kus op de knie) als ze zijn gevallen.

Deze ‘hersenkronkel’ van Simon Carmiggelt droeg mijn vader voor mij voor. Over opvoeders gesproken…

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
5 oktober 2018

[views]
Kaarsjes:
  •  

    nelleke

    is toch nog een goed jaar geweest steeds alles goed bid dat volgend jaar ook goed komt
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars