Over honden en heengaan

Ze at niet meer zoveel, kwam nauwelijks nog van haar stoel, en ze verstopte zich als de kinderen druk waren. En dat was niets voor haar.

Vandaag scrolde ik langs mijn tijdlijn op Facebook en kwam een foto tegen van een vriendin. De laatste die er van haar genomen is net voor we haar een laatste rustplek gaven. Een mooie plek in onze tuin.

Doeska. Een kleine Boeren Fox met enorme oren. Het was een schitterend dier. Zoals velen zeiden: ze was zo lelijk dat ze mooi was. Ze bruiste van levenslust en alles wat ze deed, deed ze voor tweehonderd procent. Het was dan ook niet zo gek dat op een gegeven moment het motortje begon te haperen.

Net na haar twaalfde verjaardag begon het. Ze at niet meer zoveel, kwam nauwelijks nog van haar stoel, en ze verstopte zich als de kinderen druk waren. En dat was niets voor haar. Onze viervoetige vriendin stond immers altijd vooraan als er wat te beleven viel. Altijd klaar om met een bal te spelen, eten te stelen van de kinderen of gewoon keffend in de rondte te springen. Maar dat hield dus op.

Ze sprong en rende, blafte en genoot

Het ging niet goed met Doeska. Het leek alsof ze er gewoon geen zin meer in had, triest om te zien. Voorzichtig zijn we met de kinderen gaan praten over het feit dat dieren dood kunnen gaan. Zij merkten immers ook wel dat Doeska niet in orde was. Ondertussen sprak ik met verschillende mensen over de situatie. Mijn gevoel zei me dat we dit hondje niet door de mangel moesten halen. Geen spuiten, onderzoeken, pillen of gedoe. Als ze niet meer wil, dan is het goed geweest. Eigenlijk was iedereen het met ons eens, zo ook de dierenarts. Dus maakten we een afspraak.

Die laatste drie dagen waren heel bijzonder. In die dagen mocht Doesje bij ons op de bank liggen, sliep ze bij onze oudste dochter, en maakten we nog een paar mooie wandelingen. Bijna bedachten we ons. Op de laatste wandeling was ze ineens weer vol leven. Ze sprong en rende, blafte en genoot. Maar eenmaal thuis verviel ze weer in haar lusteloosheid.

Zwaaien naar Doeska

Over de tocht heen en weer naar de dierenarts valt weinig te zeggen. Doeska lag beide ritten bij me op schoot. Ze sliep rustig in, en zag er vredig uit. Eenmaal thuis hebben we met de kinderen een grafje gemaakt. Gewikkeld in een dekentje hebben we Doeska erin gelegd, en onze oudste dochter heeft een zelfverzonnen liedje voor haar gezongen. Ondertussen werd onze andere hond getroost door onze jongste dochter met de mededeling dat “doeska stuk was” en dat die “nu in de modder woonde”. Die avond hebben we een mooie foto ingelijst en een mooi plekje op de kast gemaakt. Tekeningen erbij, een hart van klei en een kaarsje aan. We hebben haar ook een sterretje gegeven. Als de sterren ’s avonds goed zichtbaar zijn, dan kijken we even naar boven. Dan is de grootste helderste ster ons Doesje. En dan zwaaien we even naar haar.

Ze zijn nog altijd bij ons

Het altaartje staat er nog steeds. Na twee jaar staan er twee konijnen bij en soms gaat het kaarsje nog even aan. Ze zijn nog altijd bij ons. Toen ik de foto op Facebook zag werd het me even te kwaad, en ik bedacht me wat een lieve vriendin het was. Al die kleine grappige dingetjes kwamen weer even in mijn gedachten. Met een lach en een traan. Doeska was ons eerste kindje. Onze echte kindjes waren net als wij stapelgek op haar. Hun verdriet was dan ook net zo groot als het onze.

Je hoopt als moeder dat je ze daarin op een goede manier kunt begeleiden. En daardoor word je eigen verdriet misschien ook wel wat makkelijker te hanteren. En helaas hoort sterven nu eenmaal bij het leven. Doeska heeft een mooi leven gehad. En wij hebben haar ook een mooi einde kunnen geven. Daardoor hebben we zelfs aan haar dood mooie herinneringen

.Sannemethonden

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars