MENUMENU

Over honden en heengaan

Ze at niet meer zoveel, kwam nauwelijks nog van haar stoel, en ze verstopte zich als de kinderen druk waren. En dat was niets voor haar.

Vandaag scrolde ik langs mijn tijdlijn op Facebook en kwam een foto tegen van een vriendin. De laatste die er van haar genomen is net voor we haar een laatste rustplek gaven. Een mooie plek in onze tuin.

Doeska. Een kleine Boeren Fox met enorme oren. Het was een schitterend dier. Zoals velen zeiden: ze was zo lelijk dat ze mooi was. Ze bruiste van levenslust en alles wat ze deed, deed ze voor tweehonderd procent. Het was dan ook niet zo gek dat op een gegeven moment het motortje begon te haperen.

Net na haar twaalfde verjaardag begon het. Ze at niet meer zoveel, kwam nauwelijks nog van haar stoel, en ze verstopte zich als de kinderen druk waren. En dat was niets voor haar. Onze viervoetige vriendin stond immers altijd vooraan als er wat te beleven viel. Altijd klaar om met een bal te spelen, eten te stelen van de kinderen of gewoon keffend in de rondte te springen. Maar dat hield dus op.

Ze sprong en rende, blafte en genoot

Het ging niet goed met Doeska. Het leek alsof ze er gewoon geen zin meer in had, triest om te zien. Voorzichtig zijn we met de kinderen gaan praten over het feit dat dieren dood kunnen gaan. Zij merkten immers ook wel dat Doeska niet in orde was. Ondertussen sprak ik met verschillende mensen over de situatie. Mijn gevoel zei me dat we dit hondje niet door de mangel moesten halen. Geen spuiten, onderzoeken, pillen of gedoe. Als ze niet meer wil, dan is het goed geweest. Eigenlijk was iedereen het met ons eens, zo ook de dierenarts. Dus maakten we een afspraak.

Die laatste drie dagen waren heel bijzonder. In die dagen mocht Doesje bij ons op de bank liggen, sliep ze bij onze oudste dochter, en maakten we nog een paar mooie wandelingen. Bijna bedachten we ons. Op de laatste wandeling was ze ineens weer vol leven. Ze sprong en rende, blafte en genoot. Maar eenmaal thuis verviel ze weer in haar lusteloosheid.

Zwaaien naar Doeska

Over de tocht heen en weer naar de dierenarts valt weinig te zeggen. Doeska lag beide ritten bij me op schoot. Ze sliep rustig in, en zag er vredig uit. Eenmaal thuis hebben we met de kinderen een grafje gemaakt. Gewikkeld in een dekentje hebben we Doeska erin gelegd, en onze oudste dochter heeft een zelfverzonnen liedje voor haar gezongen. Ondertussen werd onze andere hond getroost door onze jongste dochter met de mededeling dat “doeska stuk was” en dat die “nu in de modder woonde”. Die avond hebben we een mooie foto ingelijst en een mooi plekje op de kast gemaakt. Tekeningen erbij, een hart van klei en een kaarsje aan. We hebben haar ook een sterretje gegeven. Als de sterren ’s avonds goed zichtbaar zijn, dan kijken we even naar boven. Dan is de grootste helderste ster ons Doesje. En dan zwaaien we even naar haar.

Ze zijn nog altijd bij ons

Het altaartje staat er nog steeds. Na twee jaar staan er twee konijnen bij en soms gaat het kaarsje nog even aan. Ze zijn nog altijd bij ons. Toen ik de foto op Facebook zag werd het me even te kwaad, en ik bedacht me wat een lieve vriendin het was. Al die kleine grappige dingetjes kwamen weer even in mijn gedachten. Met een lach en een traan. Doeska was ons eerste kindje. Onze echte kindjes waren net als wij stapelgek op haar. Hun verdriet was dan ook net zo groot als het onze.

Je hoopt als moeder dat je ze daarin op een goede manier kunt begeleiden. En daardoor word je eigen verdriet misschien ook wel wat makkelijker te hanteren. En helaas hoort sterven nu eenmaal bij het leven. Doeska heeft een mooi leven gehad. En wij hebben haar ook een mooi einde kunnen geven. Daardoor hebben we zelfs aan haar dood mooie herinneringen

.Sannemethonden

4 reacties op “Over honden en heengaan
  1. m. schreef:

    Het feit dat een dier van ons heen moet gaan is een moelijk iets en het duurt wel een hele poos voor je daar vrede mee hebt. Het eens zo vrolijk dier dat dan pijn lijdt en zich niet lekker voelt en je kan zo weinig doen. De trouw die ze hun hele leven hebben getoond, kan bijna alleen een dier waarmaken. Toch zou je ze voor geen goud willen missen. De herinnering kan je hart weer week maken.

  2. Conny Hoogendoorn schreef:

    Mooi als je meisjes op deze manier aan afscheid nemen kunnen wennen, Sanne.

  3. anne schreef:

    Ik heb mijn hond laten inslapen. Ze was net aan haar zestiende jaar.
    Mijn hele leven heb ik hond(en) gehad maar nooit één als Lara. De allerliefste hond ooit. Zwaar mishandeld, een half jaar oud, heb ik ze uit het asiel gehaald. Het is daardoor zegt men dat honden hun hele leven dankbaar blijven. Dat was zo, een dankbare hond. Toen ze ging slapen was ze nog niet heengegaan, na de derde spuit. Ik zei: “Haal haar terug! Ik wil dit niet”. Ze had een heel sterk hart. Maar terug….. dat kon niet meer……
    Ik had gewild, gevraagd aan God, dat ze in haar mandje mocht sterven op haar manier en tijd. Dat werd ons niet gegeven en we moesten een dag plannen. Maar nog altijd heb ik spijt dat ík de keuze gemaakt heb haar te laten sterven…..
    Ik kan (en zal) het nooit weer doen!

    • Sanne van Zijl schreef:

      Hallo Anne

      Wat naar dat je dit op deze manier hebt door moeten maken. Het is een van de moeilijkste beslissingen om te nemen. Je houd van je beestje. Ik, voor mijzelf, kan vrede hebben met onze beslissing. Wij hebben haar op die manier verder lijden bespaard. Maar ook bij mij steekt soms twijfel de kop op. Ik kan me voorstellen dat je heel veel moeite hebt met de gemaakte keuze. Ik wens je dan ook veel sterkte toe.

      Groet
      Sanne

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
14 juni 2014

6 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars