MENUMENU

Pak van mijn hart

Een kort zomerverhaal met een spannend tintje van MijnKerk.nl blogger Irma.

Het cadeau ligt op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Liefkozend strijk ik erover en pak het daarna op. Het is een plat pakje en het weegt bijna niets; het past nog net in mijn koffer.Toen ik het kreeg, werd mij op het hart gedrukt om het thuis pas te openen. Eigenlijk maakt het mij niet uit wat er in zit. Niet de waarde, maar het gebaar van de gever maakt dat dit cadeau mij bij voorbaat al dierbaar is. Voorzichtig leg ik het tussen mijn kleren en sluit de koffer.

Tienjarig huwelijksjubileum

Een melodramatische zucht ontsnapt aan mijn lippen. Het is onze laatste dag hier op dit bijzondere eiland, tien uur vliegen van Nederland, waar Bas en ik onze vakantie hielden. Niet alleen het eiland, maar ook het hotel was ons uitstekend bevallen en wat waren de mensen buitengewoon gastvrij. Het leek wel of men op de hoogte was van het feit dat wij deze bijzondere reis maakten om ons tienjarig huwelijksjubileum te vieren.

‘Ik had intens met hem te doen

Vooral Kasun, de jonge hotelbediende, deed er alles aan om het ons naar de zin te maken. Elke dag lagen er creatief gedrapeerde handdoeken klaar en waren de bedden keurig opgemaakt, soms zelfs opgevrolijkt met rozenblaadjes op de kussens. Wij lieten, op onze beurt, elke dag een fooi voor hem achter.
Eens vertelde hij ons in vertrouwen dat zijn vader geen werk had. Zijn moeder probeerde via de verkoop van door haar zelf geborduurde souvenirtjes wat inkomsten binnen te krijgen. De zorg voor het grote gezin kwam echter grotendeels voor zijn rekening. Ik had intens met hem te doen. Soms keerde ik terug naar onze kamer om stiekem wat extra geld neer te leggen.

Plat pakje

Dat was ook deze morgen mijn plan, maar Kasun was al druk aan het schoonmaken in onze kamer. Snel stopte ik hem de fooi in handen. Verlegen vroeg hij me even te wachten. Toen hij terugkwam haalde hij een plat pakje onder zijn overhemd vandaan. Hij straalde van genoegen. Het was duidelijk hoeveel het voor hem betekende mij dit te geven. Ik besefte de grootsheid van zijn gebaar en ook dat een weigering van mijn kant een grote belediging zou betekenen. Diep geroerd pakte ik het cadeautje van hem aan.

‘Heb je je koffer al klaar?’ Een fris geurende Bas stapt uit de badkamer en haalt mij uit mijn gepeins.
‘Ik kreeg hem maar net dicht,’ puf ik.
Lachend slaat hij zijn armen om me heen. ‘Vol met souvenirs. Wat hebben we het goed gehad, hè Ils?’
‘Nou en of! Maar we hebben nog een uurtje voordat de taxi komt om ons naar het vliegveld te brengen. Zullen we nog even van de zon genieten?’
‘Goed plan, in Nederland schijnt het alleen maar te regenen.’

Geüniformeerde mannen

Ik huiver bij het idee. We rollen onze koffers naast de ligstoelen van het zwembad. Even later koester ik me in de warmte van de vroege ochtendzon…
De koffers zijn net ingeleverd bij de incheckbalie van het vliegveld, als ik een stevige hand voel op mijn schouder.
‘Mrs. De Winter?’ Geschrokken knik ik. Mijn polsen worden vastgepakt en in de boeien geslagen. Om hulp vragend kijk ik over mijn schouder naar Bas, maar ik zie hem nergens.

Als ik een duw in mijn rug krijg, loop ik gedwee mee met twee geüniformeerde mannen. We stappen een ruimte binnen, waar ik tot mijn verbazing mijn koffer zie, ondersteboven gekeerd. Mijn souvenirs en kleren liggen door elkaar op de grond. Op een bureau prijkt het pakje van Kasun. Ik krijg het, ondanks de warmte, ijskoud. Ik herinner mij plots de nieuwsberichten op het journaal en in kranten van meisjes, die beweerden niets af te weten van pakketjes met drugs in hun koffer. Hoe naïef vond ik dat altijd…
‘Ils, Ilse!’ Ik voel weer een hand op mijn schouder. ‘De taxi is er.’

‘Daar ligt het’

Verward kijk ik om me heen en knipper met mijn ogen die prikken van het zonlicht dat reflecteert in het zwembadwater. Dan besef ik dat ik hardhandig wakker ben geschud.‘Even wachten,’ roep ik naar Bas. Gehaast open ik mijn koffer en grabbel naar het pakje. Ik trek het rode lint los en scheur daarna het papier eraf. Daar ligt het, tussen wit vloeipapier: een sierlijk geborduurd zakdoekje.

Als ik de initialen van Bas en mij bespeur, kunstig verweven met de zijne, trekt een kleur over mijn wangen.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars