MENUMENU

Uitzicht in Parijs

Vorige week hing ik uit een keukenraam, vier hoog, toe te geven aan een slechte gewoonte. Het was inmiddels donker. Ik liet de dag en de omgeving op mij inwerken. We waren in Parijs, mijn vrouw en ik. Een cadeau van onze familie, omdat we al ruim twaalf jaar zeggen dat we er een traditie van maken elk jaar naar Parijs te gaan. Nu, na twaalf-en-een-half jaar, waren we er weer. Even uit onze eigen omgeving. Andere indrukken. Tot onszelf komen. Dat was het idee.

Nadat we de auto hadden geparkeerd in zo’n Parking Public aan de Aveneu Gambetta liepen we met onze rolkoffertjes over de parijze stoepen naar het appartement. Stoplicht hier, zebra daar. Gelukkig was de mevrouw van het appartement zo vriendelijk ons op te komen halen. Dat scheelt altijd dwalen.

Eenmaal geïnstalleerd was het natuurlijk zaak zo snel mogelijk de Seine en de Nortre Dame te zien. Uiteraard vanaf een verwarmd terras. Niets is fijner dan Parijs te beleven vanaf een verwarmd terras. Glas wijn en kijken maar. Naar het verkeer, naar de mensen. Vreemde apostelen heb je overal, of je nu in Rotterdam bent of in Parijs.

’s Avonds thuisgekomen ging mijn vrouw even op bed liggen. En ik hing uit het keukenraam, toe te geven aan die slechte gewoonte. Vanuit het raam had ik uitzicht op een binnenplaats. Ik hoor de geluiden van de stad. Dezelfde geluiden als in Rotterdam. Verkeer, een schreeuwende puber, een dronken man die nog meer wil, verkeer, sirenes, geraas. Toch heb ik het idee dat het anders klinkt en ruikt. Dit is immers Parijs.

Aan de overkant van de binnenplaats hangt ook iemand uit het raam te roken. Een man, ongeveer net zo oud als ik. Onwennig zwaaien we naar elkaar. Ik was allang blij dat hij geen gesprek begon. In je eigen taal heeft het al wat genants een gesprek te voeren als er twintig meter tussenzit, laat staan in het Frans. Ik kan niet eens Frans…

De sigaret was bijna op en ik kijk nog even naar het raam van mijn tijdelijke achterbuurman. Hij was al vertrokken, maar het licht in zijn keuken brandde nog. Ineens zie ik het. Hij heeft mijn keuken. In mijn kleur en zelfs met mijn handgrepen op de kastjes. Overal IKEA. Parijs of Rotterdam.

Tsja. Steden verschillen, mensen zelden.

Foto: Ciro Miguel

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
15 februari 2014

3 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars