MENUMENU

Pelgrimeren – De eerste stap

In de periode van 2007 tot en met 2013 liep ik samen met mijn beste vriend Jelle in gedeelten de gehele Camino a Santiago de Compostella. Kortweg ‘de Camino.’ De pelgrimsroute in Noord Spanje. Wij liepen van St. Jean Pied de Porte, via Santiago, tot Finesterra. De komende maanden zal ik hier, in verschillende blogs, over vertellen. De avonturen van twee pelgrims.

Alles begint met verlangen

In de zomer van 2004 ontstond ons verlangen, je kan het ook ‘onze droom’ noemen, om de Camino te gaan lopen. We waren voeren met een groep jongeren de rivier de Klaräven -Zweden- af op een zelfgemaakt vlot. Een prachtig avontuur. Toen wij de jongeren voorstelden om het volgende jaar een stuk van de ‘Camino’ te lopen, was niemand enthousiast. Varen op een zelfgemaakt vlot was al avontuurlijk genoeg. En dat was het ook. Tijdens deze tocht werd de ‘historische’ uitspraak geboren: ‘Het leven is niet eerlijk en niet makkelijk.’ Maar we genoten ervan. Daarnaast werd het verlangen van Jelle en mijzelf geboren om de tocht samen te lopen.

Geen zes weken vrij

In het denken over het tot uitvoer brengen van dit verlangen kwamen al snel allerlei knelpunten naar voren. Zo duurt gehele wandeling ongeveer zes weken. Zo lang konden we allebei niet vrij krijgen. Bovendien, we hebben ook nog een thuisfront. Die willen ons ook niet zo lang missen. Terwijl de ‘tegens’ zich stapelden kwamen we plotseling tot de eenvoudige, eigenlijk voor de hand liggende, oplossing. We hakken onze tocht gewoon in vieren! Toch duurde het nog enkele jaren voordat we ons plan tot uitvoer konden brengen.

Dromen, denken, doen

Zo hadden we onze droomfase waarin we onszelf als pelgrims over oude paden zagen lopen. Vervolgens bedachten we hoe we onze droom tot uitvoer konden brengen. We maakten een plan. Daarna ging het om het daadwerkelijk uitvoeren van ons plan. De stoute (wandel)schoenen aantrekken en het ook echt gaan doen. In mei 2007 maakten we onze start. Met de Thalys en TGV naar Bayonne en van daaruit met een bergtreintje naar St. Jean Pied de Porte. De eerste dag mochten we gelijk, vanuit het dorp, 1200 meter de hoogte in wandelen. De weken voordat wij arriveerden had het zes weken geregend en zelfs gesneeuwd. Tijdens onze eerste wandeldag trok de zware bewolking weg, verscheen de zon en die vergezelde ons het verdere deel van onze tocht in 2007. Wat een beloning. Samen op weg als pelgrims. Het begon met een verlangen. Dat vroeg om een realistisch plan. Daarna de eerste stap.

En jij?

Ik ben zo benieuwd hoe jij dit, als lezer, herkent. Heb jij een droom die je zo verwezenlijkt hebt? Of ben je ergens blijven steken in het maken van plannen? Of heb je nog niet de moed om de eerste stap te zetten?

foto: John Sas
7 reacties op “Pelgrimeren – De eerste stap
  1. Lineke schreef:

    Oh…heel herkenbaar. Al jaren spraken mijn vriendin en ik hierover…een droom…totdat..we op pad gingen, tot de Spaanse grens….dorst, honger, eenzaamheid…alles kwam voorbij! Maar veel, heel veel geleerd…vragen, ontvangen, geven, delen…maar vooral vertrouwen!
    Later ben ik nog een keer alleen op weg gegaan.
    Het zijn geweldige ervaringen geweest..
    Ben benieuwd naar je volgende blog en ervaringen…

    • John Sas schreef:

      Leuk je reactie Lineke. Het stimuleert mij ook om er verder over te bloggen. Ik heb er veel plezier in om over de Caminowandelingen te schrijven. Er zitten zo veel levensmetaforen in mijn avonturen! Ik heb wel eens een gevoel van ‘mijn leven voor de Camino’ en ‘mijn leven na de Camino.’ Dat klinkt wel ‘groot’, maar ik ben benieuwd of je dat herkent?

      • Lineke schreef:

        Dat gevoel herken ik zeker! Voor mij is het ook…voor de pelgrimage en erna…
        En ik heb zoveel mooie ervaringen, verhalen, ontmoetingen met mensen die we, en later ik alleen, tegenkwamen. Voor mij is het trouwens geen wandelen, maar lopen. Dat is anders. Je loopt de weg die je gaat, zoiets…
        tijdens het lopen komen er soms gedachten, die zich tot woorden aaneenrijgen….
        Voor mij is het pelgrimeren ook zien als een levensweg! Incl. de bankjes waarop je kunt rusten!

        • John Sas schreef:

          Ja! Rijk verwoord Lineke. Het is veel meer lopen dan wandelen. Het pelgrimeren is inderdaad een levensweg. Daarom gebruik ik dit ook graag als metafoor in mijn begeleidingstrajecten van anderen. Het gaat om het lopen. Maar ook om het zitten op de bankjes. Het oplopen van blaren en andere ongemakken. Tijd nemen om die te (laten) verzorgen. Daardoor bereiken we als ‘vanzelf’ onze bestemming 🙂

  2. Marina schreef:

    Ik heb al een paar kleine dromen gerealiseerd. Een marathon wandelen..Spaans leren..en nu ben ik aan het hardlopen, maar daarvoor is mijn best doen niet altijd genoeg…Ik heb wel de discipline om te trainen, maar rust nemen is dan weer minder makkelijk bijvoorbeeld. En dat is blijkt wel net zo belangrijk als trainen..
    Ik had eerst ook een marathon in mijn hoofd als doel. Gaandeweg ben ik gaan denken, waarom zou ik niet gewoon genieten van elke week mijn momentjes lekker bij de zee, de duinen en bossen. Waarom altijd dat willen presteren? Een pelgrimstocht lopen lijkt me ook heel bijzonder. Enkele jaren geleden ben ik nog wel eens op een stukje camino terecht gekomen, ergens in Castilië en Leon. Ik herinner mij deze prachtige warme dag met een wandeling door een stuk natuur met de geuren van al de kruiden om je heen. Voorlopig houden wij het op vakanties met wandelingen en fietstochten.. Maar ik heb altijd veel interesse in de verhalen van anderen en geniet met hen mee.
    Mocht een lezer nog iemand kennen die Wouter heet en in de camino samen heeft gelopen met een Spaanse jongeman en ergens in de buurt van de Duitse grens woonde of nog woont dan kom ik graag met hem in contact. Je weet maar nooit..Deze jongeman heeft mij ook veel over de camino verteld en hoe bijzonder het was met deze persoon. Zonder elkaars taal te spreken toch een mooie tijd hebben. Ik meen dat ze in de winter op pad waren..

    • John Sas schreef:

      Dag Marina. Mooi je voorbeelden hoe je dit herkent! Maar ook het inzicht dat je deelt over het bewaken van je eigen grens. Dat is belangrijk. Dat is ook een vorm van liefdevol met jezelf omgaan. Jammer … ik ken verschillende Wouters, maar die voldoen niet aan je omschrijving!

      • Marina schreef:

        Hallo John
        Bedankt voor de reactie. Een mens leert toch altijd gaandeweg weer steeds dingen bij. Wie weet herkent een andere lezer deze Wouter wel. Onze Spaanse vriend zou hem graag nog eens ontmoeten..

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
4 oktober 2016

[views]
Kaarsjes:
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
  •  

    Bobbie Athena

    Ik hoop dat jouw leven heel mooi en heel lang en heel gelukkig en heel goed mag zijn
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars