MENUMENU

Pleegkind en hechting

In het traject om pleegouders te worden wordt er met Hannie en haar man Raymond gesproken over de omgang met de ouders van pleegkinderen. Ook moeten ze zich inleven in de emotie van een kind dat opeens uit huis gerukt wordt. Dat hakt er flink in..

Na de avond waarop we stil stonden bij de verlieservaringen van een pleegkind ging het huiswerk over onze eigen verlieservaringen. De uitkomsten worden niet in de groep besproken, maar komen wel tijdens het huisbezoek aan de orde.

Ook waren er huiswerkopdrachten over de omgang met de ouders van pleegkinderen. Hoe ga je om met de bezoeken, hoe reageer je richting ouders, hoe laat je ze meeleven met de kinderen? Ik bedacht mij dat niet alleen Vader- en Moederdag erg belangrijk zijn voor de ouders van een pleegkind. Ik hou van fotograferen en zou steeds een fotoboekje kunnen maken, met daarbij knutsels van de kinderen. Of als de moestuintjes een succes zijn zouden de kinderen misschien iets van hun zelf gekweekte eten mee kunnen nemen naar hun ouders.

‘Hardloopschoenen staan symbool voor wat ik weer kan’

De derde bijeenkomst moesten we iets meenemen waaraan we gehecht zijn. Ik schreef in mijn vorige blog al dat ik niet zo gehecht ben aan dingen, maar mijn hardloopschoenen staan symbool voor wat ik weer kan. Ik kan weer hardlopen. Nooit snel genoeg naar mijn eigen idee, maar nog niet zo heel lang geleden was er helemaal geen zicht op dat ik ooit weer hard zou kunnen lopen. Ik ben dus erg gehecht aan het feit dat ik twee werkende benen heb!

‘JIJ gaat NU verhuizen’

We bespreken diverse vormen van hechting, waaronder de onveilige hechting die bij veel pleegkinderen terug te zien is. Ter illustratie van de opdracht luisteren we naar het verhaal ‘De Verhuizer’.

Doe je ogen dicht en bedenk dat je thuis bent, op je favoriete plek. Je ziet de kleuren en ruikt de geuren. Met wie woon je er samen? Heb je huisdieren? Alles wat je dierbaar is is bij je. En dan is daar een harde klap, een dreun en een vreemde die jouw leven binnenkomt en zegt: “hier is een vuilniszak, je hebt 30 seconden om in te pakken wat je mee wilt nemen. JIJ gaat NU verhuizen!” Wat neem je mee? Dertig seconden later sta je buiten, je kijkt achterom naar het huis, de vertrouwde gezichten, de spullen die je achter moet laten…Welke vragen komen er nu bij je op? Welk woord beschrijft het beste hoe jij je voelt?

Je komt bij een nieuw gezin. Je voelt je opgewonden, blij, boos, verdrietig. Wat doe je? Wanneer ga ik mijn eigen gezin terug zien? Wilden ze mij niet meer? Wat kan ik doen om het weer normaal te laten zijn? In een krappe 30 seconden is je leven veranderd op een manier die jij je als kind nooit had kunnen bedenken.

Zwart gat

Ik voel me alleen maar heel stil. Het lijkt wel alsof ik het zwarte gat voel waar deze kinderen in terecht komen. De verwarring, schuldige gevoelens, het dubbele gevoel, de tweestrijd, onzekerheid, teruggetrokken en wantrouwend, emotioneel, gedesoriënteerd. Ja, een greep uit de gevoelens die in deze kinderen omgaan.

Wat zou ik willen dat mijn pleegouders deden als ik als kind bij hen kwam?

Ik zou stil zijn, alleen willen zijn, misschien zou ik wel boos op hen zijn. Ik hoop dat ze mij met rust laten..

Foto: Selma Broeder

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars