MENUMENU

“We waren nog volop bezig met ons verdriet”

Toen we een paar maanden na het stoppen van de IVF/ICSI behandelingen werden gebeld door pleegzorg stond mijn hoofd daar helemaal nog niet naar.

Ik was herstellende van alle complicaties die er tijdens de laatste behandeling waren opgetreden en intens verdrietig over het stoppen met de behandeling. Eigenlijk ging het verdriet niet zozeer over het stoppen van de behandeling, maar wel over het feit dat de kans dat we ooit een kind van ons samen zouden krijgen nihil zou zijn. En hoewel kinderen krijgen voor mij nooit vanzelfsprekend geweest is, vond ik het moeilijk om met deze harde gegevens om te gaan. Liever had ik de toekomst gezien mét onze eigen kinderen en nu zou dat menselijkerwijs nooit gaan gebeuren. We waren nog volop bezig om met ons verdriet om te leren gaan en nu belden ze voor pleegzorg!!

Enerzijds voelde ik de drang om ons eigen gemis daarmee op te vullen. Anderzijds voelde dat niet goed. Je zou daarmee een pleegkind in mijn optiek zoveel tekort doen. Een pleegkind heeft al zoveel meegemaakt dat het niet het ‘slachtoffer’ moet worden van onze verlangens. We moeten er helemaal kunnen zijn voor het kind en niet het kind voor ons.

Zo spraken we af het voorlopig nog even op de lange baan te schuiven en belden we pleegzorg terug met ons besluit.

In de jaren erna gebeurde er van alles. Onze ongewenste kinderloosheid kreeg een plekje en werd door ons geaccepteerd als onderdeel van ons leven. We namen de tijd om te kijken wat we wilden. Genieten van reizen, veranderen van werk, studeren, ziek worden, revalideren en weer opknappen. We verhuisden van onze ruime nieuwbouwwoning naar een jaren dertig dijkwoning met grote tuin maar minder woonruimte. We hadden immers niet meer nodig!

Op een gegeven moment merkten we dat er ruimte in ons leven was voor iets anders. Wat dat was konden we niet heel duidelijk definiëren. We namen een moeder en haar driejarige dochtertje in huis, omdat zij tijdelijk woonruimte nodig hadden. Dat deed ons beseffen dat we meer ruimte in ons huis hebben dan we zelf dachten. Nadat zij naar hun eigen huis gegaan waren was het rustig, maar ook stil en leeg.

Rondom kerst kwam er een moeder met twee zonen die wekelijks een hapje mee kwamen eten. Gezellig samen eten, spelletjes doen, verstoppertje spelen en gezamenlijk huiswerk maken. Er was ruimte, ruimte in ons huis en ruimte in ons hart.

Negen jaar na onze eerste stappen in pleegzorgland besloten we ons opnieuw aan te melden!

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars