Plofkip

Een paar maanden geleden was er tijdens het avondeten gezinsberaad in huize De Jong. Er moest ernstig met elkaar gesproken worden, vond ik. De kwaliteit van de wereld gaat achteruit en ook wij zijn daar schuldig aan.

Gezinsverbond

Al etend kijken drie paar ogen mij vragend aan. Ondertussen probeer ik voor iedereen aan tafel begrijpelijk uit te leggen dat wij als gezin, als wereldburgers, ons meer verantwoordelijk moeten voelen en tonen voor de kwaliteit van de aarde. Een verantwoordelijkheid die op ieders schouders rust, maar op die van ons als christenen misschien nog meer. In eigentijdse woorden probeer ik de term ‘rentmeesterschap’ uit te leggen en hoe wij daar ook met onze keuze voor voeding aan kunnen bijdragen.

De boodschap wordt begrepen en bij het dessert sluiten we een gezinsverbond: voortaan zo veel als mogelijk biologisch eten kopen, vlees eten waarvan we weten dat de dieren onder goede omstandigheden hebben geleefd én minimaal één keer per week geen vlees. Geen wereldschokkende maatregelen, maar mijn en ons schuldgevoel wordt, voorlopig, gesust.

Extern geweten

Een paar weken later ga ik met onze zoon Daan boodschappen doen bij de plaatselijke super; eten kopen voor de avond. Op het menu staat een gerecht met kip. Bij het koelvak van het kippenvlees, in de supermarkt, staat een mevrouw geconcentreerd te kijken naar de geweldig goedkope aanbiedingen van dit gevogelte.  Daan ziet het en begint met zijn harde stem ongegeneerd door de winkel te roepen: “EET GEEN PLOFKIP!!!!!” Als autist slaat hij commercialteksten altijd goed op en moeiteloos volgt dan ook de toevoeging “Een kilo vlees is een kilo dier, geen stuntartikel!” De boodschap wordt luidruchtig wel minimaal twee keer richting de klant gescandeerd. De mevrouw kijkt beschaamd op, de rode vlekken schieten in haar nek, ze draait zich om en verdwijnt met een leeg mandje.

Trotse moeder

Wij nemen ons scharrelkippenvlees, lopen weer door en zien de mevrouw van de aanbiedingskip besluiteloos bij het vak met de koekjes dralen. Daan ziet haar ook en opent zijn mond om haar de slogan nog een keer voor de voeten te werpen. Ik weet het te voorkomen. Maar ben stiekem wel trots op onze onbevangen ambassadeur voor duurzaamheid.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars