MENUMENU

Reisdag

Vroeg, veel te vroeg ben ik wakker vandaag. Na een half uur draaien besluit ik er maar uit te gaan.
Ik maak het ontbijt, laat de hond uit, het normale ochtendritueel. Maar ik reageer net iets te kribbig op de kinderen.
Ik breng de kinderen naar school en ga boodschappen doen. De zon schijnt. Een gewone dag. Iedereen doet gewoon zijn/ haar ding. Ons dorp ziet er vredig uit.
Niemand ziet of merkt mijn onrust, niemand deelt het.

Vluchtgegevens

Als ik thuis ben appt mijn man zijn vluchtgegevens. Hij heeft vandaag een reisdag. Van de ene naar de andere haven, binnen Europa. Ik weet dat hij dezelfde onrust voelt als ik. Hij zal ook te maken krijgen met de onrust van de rest van de wereld. Extra beveiliging, extra controles.

Reizen, hij doet het zo vaak, maar het is niet meer onbezorgd.

Aanslagen

Gisteren was het wéér raak! Op de radio hoor ik ‘s morgens het nieuws over de herdenking van de aanslag op Zavetem. Ik weet niet waarom, maar Londen schiet door mijn hoofd. ‘s Middags appt mijn man: Een aanslag in Londen. Londen! Hetzelfde Londen, waar hij vandaag moet overstappen.

Onrust en angst

Stiekem verlang ik terug naar de periode dat hij “veilig” op zee zat. Ook toen vloog hij, maar minder frequent, alleen voor vertrek of thuiskomst. En wat zag de wereld, mijn wereld er toen nog anders uit. Dat was nog vóór nine-eleven, dat was nog voordat we kinderen hadden.

Ik denk aan de zeemansvrouwen uit lang vervlogen tijden. Ook zij lieten hun mannen gaan. Ook zij kenden de onrust. Ook zij kenden de angst. De angst voor die grote woeste zee.

Ik moet aan de laatste regel uit het lied “O eeuwge Vader, sterk in macht” denken. “O wil verhoren onze beê voor hen, die zijn in nood op zee!”

Bidden en wachten

Ik probeer het lied naar vandaag te vertalen. Ik weet dat ik mag bidden. Ik weet dat ik mag vragen of God ook vandaag bij mijn man wil zijn. In die grote boze wereld.

Mijn onrust zakt iets. Ik ga over tot de orde van de dag.

Maar de onrust zal pas echt weg zijn als ik vanavond een berichtje krijg dat mijn man weer veilig is aangekomen.

 

Gelukkig is hij goed aangekomen. Herken jij deze spanning? 

 

 

foto:Hiroyaki
Een reactie op “Reisdag
  1. Loes Hogeweg schreef:

    Wat een spanning gaf dat. Ja ik herken het…

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
27 maart 2017
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars