Roll je deze week een keer mee in de achtbaan die autisme heet?

We zitten samen in de achtbaan, mijn 13-jarige zoon en ik. In de wachtrij ging het van uiterst spraakzaam naar stilte met starende ogen, die alles zien.

In het wagentje zijn z’n ogen helder en glimmend, heel gespannen, heel alert, maar niets verradend van wat zich daar binnen in zijn hoofd afspeelt.

Langzaam klimmen we naar boven, een stijgende cadans. De spanning stijgt en we houden onze adem in. Zijn blik verraadt niets, maar is voor mij zo veelzeggend.

En dan tuimelen we naar beneden met een razende vaart, gaan door de kurketrekker en in een looping. We vliegen van links naar rechts en schreeuwen en gillen het samen uit.

Op het moment dat ik denk dat het bijna niet meer uit te houden is, minderen we vaart en glijden we langzaam terug naar het punt van vertrek dat nu ons eindpunt is.

Week van Autisme 

Deze week is het de week van Autisme. Vaak klinkt dan een oproep om daar eens bij stil te staan, maar stil staan past niet bij autisme, vind ik. Het is een rollercoaster, een achtbaan, als je leeft met iemand met (een vorm van) autisme.

Puzzelstukjes

Het is nu acht jaar geleden dat bij onze zoon een vorm van autisme is geconstateerd. Op dat moment vielen er allerlei puzzelstukjes op hun plek. Maar telkens als ik denk dat de puzzel bijna gemaakt is, blijkt hij toch nog weer groter te zijn. En het lijkt wel of de puzzelstukjes steeds kleiner worden, waardoor het steeds lastiger wordt om ze op de goede plek te leggen.

Grillig 

De ene keer zijn het puzzelstukjes van school, die eerst zo goed lijken te passen, maar dan opeens ook weer niet. De andere keer zijn het stukjes van thuis, waar de vormen soms grillig zijn en moeilijk te combineren met de puzzels van de andere kinderen en onszelf.

Achtbaan

Mijn zoon heeft een fascinatie voor pretparken. Hij kent er heel veel en weet tot in detail wat er te zien en te doen is. De meesten kent hij alleen van websites en filmpjes en van de spulletjes die hij er van verzamelt, maar we hebben er inmiddels ook een (klein) aantal bezocht. En dan staan we daar bij zo’n achtbaan, waar hij in zijn hoofd al vele malen in is geweest en dan durft hij niet. Hij staat er bij en telt de bochten en de loopings, maar gaat zelf niet.

Razen

Geen wonder, denk ik dan bij mezelf. Je leven zelf is al zo’n achtbaan. Je raast er doorheen. En op het moment dat je denkt dat het bijna niet meer gaat, glijd je toch weer even naar een rustige rechte baan.

Ik ga met je mee

En het enige wat ik kan doen, is naast je zitten. Heel soms mag ik nog even je hand vasthouden, maar dat is steeds minder vaak. Ik kan naar je kijken en proberen te voelen wat jij voelt. Ik kan met je door de kurketrekker en heel hard gillen in een looping en op het moment dat ik denk dat het niet meer uit te houden is, vieren we langzaam uit. Dan ben je er even weer en kijk je me zelfs lachend aan.

 

#Autisme. Je mag er even bij stil staan. Het liefst niet alleen deze week.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars