Rommel

Mijn dochter wilde vandaag opruimen. Tussen de middag had ze ineens bedacht om haar ladekastje stampvol rommeltjes op te gaan ruimen.

En ze ging rigoureus aan de slag, een plastic zak erbij voor alles wat weg mocht. Ze gooide zonder knipperen meer dan de helft van de armbandjes en kettinkjes weg want: ‘die draag ik toch nooit.’

Ontdekking

Ik stelde voor om die met kralen stuk te knippen en de kralen te bewaren voor een nieuw te maken sieraad. Dat deed ze braaf. Ze hield zo af en toe iets omhoog met de opmerking, ‘dit mag wel weg, hè?’ En dan moest ik het verlossende woord spreken. Toen deed ik een bijzondere ontdekking. Ons huis is erg vol met allerlei rommeltjes. Veel daarvan is van mij natuurlijk, ik woon hier immers al bijna 9 jaar, maar nog meer daarvan is van onze drie kinderen. Ik gaf hen altijd de schuld van de hoeveelheid rommel, want kinderen brengen nu eenmaal spullen met zich mee. Maar nu zag ik hoe mijn dochter zonder blikken of blozen allerlei dingen wegdeed. En ik bemerkte dat ik vooral zelf degene was die even moest slikken bij allerlei nog zeker bruikbare (maar inderdaad zelden gebruikte) spullen die in een weggooizak verdwenen.
Rommel

Potentieel

Het was een helder moment, de erkenning dat ikzelf degene ben die al die spullen bewaart die voor mijn dochter nauwelijks waarde hebben.
Ik ben een slechte weggooier, want ik zie overal potentieel. Ik maak ook echt dingen van wat een ander zeker weg zou doen. Hele collages van mooie zinnen uit oude tijdschriften en vrolijke magneten van speelgoedjes. Maar er ligt ook heel veel in de kast waar ik echt niks mee doe. Ik vind het moeilijk spullen los te laten, omdat ik altijd denk het ooit nog eens nodig te hebben.

Herkenning

Het is misschien een stukje zekerheid, op alles voorbereid zijn. Als er ooit oorlog komt heb ik tenminste voor een heel weeshuis vrolijke armbandjes, 393 afgekloven potloden en 23 opschrijfboekjes… Mijn dochter gooit gewoon weg wat ze niet gebruikt. Ik vond het bevreemdend om te zien hoe ze daarin helemaal niet op mij lijkt.
Vervolgens kwam mijn zoontje langslopen, keek eens naar wat zuslief dreigde weg te gooien en riep vrolijk uit: ‘Die wil ik wel, en die en die en daar kan ik nog wat mee…’
Daar herkende ik mezelf weer.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars