MENUMENU

Rust voor Lars

‘Kinderen doen het zo goed als ze kunnen’, schreef ik in mijn vorige blog. In die methode wordt omschreven hoe je problemen kunt oplossen, samen met het kind. Ik heb dat in mijn werk regelmatig toegepast bij leerlingen. Door in kaart te brengen wat van beide kanten het probleem is, kun je op zoek naar een passende oplossing. Het kind is daarbij gesprekspartner en geen lijdend voorwerp.

Overlast

Ik had ooit een leerling, ik noem hem Lars, 11 jaar. Hij veroorzaakte in zijn klas erg veel overlast. Hij kon ontzettend dwars liggen. Op zijn school was het de gewoonte om met bepaalde vakken zogenoemd groepsoverstijgend te werken.  Alle leerlingen liepen dan tegelijk, met hun etui onder de arm, naar het lokaal waar zij op hun niveau zouden werken. Lars gedroeg zich verschrikkelijk op de gang. Hij zat overal aan, duwde leerlingen omver, schreeuwde en kwam onhandelbaar in de klas aan, áls hij al aankwam.

Prikkels

Zijn leerkrachten probeerden strafwerk en beloningskaarten, maar niets hielp. Totdat Lars en ik samen het probleem bespraken. Toen we praatten en Lars merkte dat ik echt wilde weten wat hij nou zou willen, vertelde hij voor het eerst waarom hij zich zo gedroeg. De situatie op de gang, met al die kinderen die naar een ander lokaal moesten, zorgde voor heel veel lawaai en onrust. Lars kon die prikkels maar moeilijk verwerken en daarom ging hij klieren of liep weg.

Succes!

Samen dachten we na over een oplossing.  Eén die ook tegemoet kwam aan de wensen van de juf. En toen kwam Lars met het idee dat hij 2 minuutjes eerder zou vertrekken naar de klas waar hij heen moest. Dan kon hij alleen over de gang lopen en rustig op zijn plekje gaan zitten als alle andere kinderen van plaats zouden wisselen. De leerkrachten van Lars gaven hem die ruimte en wat bleek: Lars gaf geen problemen meer met de klassenwissel! Een succes voor Lars en zijn leerkrachten waar ik nog graag aan terugdenk.

Kinderen willen het écht goed doen, alleen soms zijn de omstandigheden zo dat ze het gewoon niet voor elkaar krijgen.  En als je ze de ruimte geeft, kunnen ze -met wat hulp-  vaak met prima oplossingen komen.

Het kind als gesprekspartner,  wat vindt u?

 

rust-voor-lars

3 reacties op “Rust voor Lars
  1. Mar schreef:

    Blijkt uit dit stuk dat het werkt!

  2. Dick schreef:

    Het word uit deze column is wat mij betreft “echt”. (Toen Lars merkte dat ik echt wilde weten…….). Te vaak maak ik mee dat hulpverleners niet echt menen wat ze zeggen of echt luisteren naar de kinderen die aan hun zorg zijn toevertrouwd. Bij te weinig succes verliezen hulpverleners de belang-
    s telling of worden kinderen (weer) doorgeschoven naar een andere/volgende “hulpverlener”.

    • Geesje Jaakke Geesje Jaakke schreef:

      Ik heb na jaren als therapeut geleerd dat grote successen zeldzaam zijn, maar dat het er even zijn voor een kind, speciaal voor hem of haar, veel waarde heeft. En er dan dus écht zijn, aan zijn/haar kant gaan staan en proberen te begrijpen wat het kind ervaart.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
25 september 2016

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars