MENUMENU

Samen is zo veel mooier!

Maria komt thuis met drie kleine kinderen die doodmoe zijn. Zie dan maar eens de derde verdieping te bereiken in een flat met alleen een trappenhuis.

Naar boven.

Het is tegen zessen wanneer ik het trappenhuis in strompel; aan de ene kant Lente, de andere Linde, op m’n rug een grote tas en ergens voor me loopt Lev. Dat ik een flat driehoog zonder lift heb kunnen kopen, is het ultieme bewijs dat ik nóóit heb kunnen bedenken dat ik nog eens moeder van drie kinderen zou worden. Ik ben kapot; moe tot de derde macht en boven wacht me de nobele taak om drie doodmoeie kinderen eten te geven en nog een beetje gezellig hun bed in te bonjouren.

Daar komt hulp.

“Hey, Maria! Kan ik even helpen?” Het is de buurvrouw van een-hoog die haar vuilniszak net heeft weggegooid. Normaal zou ik roepen dat het me wel lukt omdat ik erg hecht aan mijn zelfredzaamheid, maar nu komt ze als een geschenk uit de hemel. “O zó graag!”, roep ik daarom direct terug. Daniëlle pakt een van de meiden op en al kletsend lopen we naar boven. Binnen een mum van tijd zijn de kinderen klaar voor hun bed. “Ik trek de deur wel achter mij dicht hoor, dan kan jij lekker blijven liggen”, fluistert Daniëlle. Dat klinkt als muziek in m’n oren.

Joost.

Joost ligt in het ziekenhuis. Zijn blinde darm was er klaar mee en besloot hem eens goed dwars te zitten. Dat leverde hem tot nu toe een spoedoperatie, vijf dagen ziekenhuis, een pot snoepjes, een stapel ansichtkaarten en drie ballonnen op. Ik run thuis het huishouden, regel de zorg voor de kinderen, ga dagelijks heen en weer naar het ziekenhuis én probeer ook nog te werken tussendoor. Het is eigenlijk te veel voor me, maar het kan even niet anders.

En toch: samen is zoveel mooier!

Toen ik van de week dominee de Reuver, de nieuwe scriba (een soort Paus) van de Protestante Kerk in Nederland hoorde zeggen dat onze eigen identiteit niet kan zonder de ander, kon ik niet anders dan dat van harte beamen. Zonder mijn schoonmoeder, mijn moeder, een handje vol lieve buurvrouwen, mijn vriendinnen, de moeders van de vriendjes van Lev, mijn lieve baas en collega’s zou ik dit nooit kunnen rondspelen. Maar vooral: zonder hen zou het leven ook stukken minder mooi zijn!

 

samen

foto eu mashup

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Maria

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars