Wat doe je met al die (bemoeials) opvoeders om je heen?

Kan je als kinderloze heerlijk je eigen gang gaan, want geen hond die op je let; zodra je kinderen krijgt, is het net of je er ook een heel stel opvoeders bij krijgt. Je moeder die vindt dat je je kind te dik, te koud of toch weer te dik aankleedt, die moeder van dat kind dat al met elf maanden liep en opmerkingen maakt over jouw dreumes die traag over de laminaatvloer schuift. Vrienden, tantes en iedereen die met goedbedoelde tips komt als je klaagt over gebroken nachten of peuters die weigeren hun avondeten aan te raken. Om nog maar niet te spreken over boeken, blogs en babybladen over opvoeden.

Hoe ga je om met die mensen om je heen die maken dat je je zo bekeken voelt en je in je nakie doen staan als het om opvoeden gaat? We zullen je vanwege het onderwerp niet overladen met tips, maar wellicht kunnen deze inzichten je helpen 😉

Weet bij wie je niet klaagt

Soms moet je ook gewoon verstandig zijn en weten wanneer je het beste je mond kunt houden. Je kwetsbaar opstellen bij anderen is prima, maar dat hoeft niet bij iedereen. Ken je iemand die haar tips rijkelijk over je uitstrooit, houd dan zoveel mogelijk je lippen op elkaar over je opvoedissues, geef deze persoon zo min mogelijk inspiratie en munitie en zie elkaar niet al te vaak. Beperk het gesprek tot gezellige koetjes en kalfjes en bewaar je hormonale huilbuien en onderbroken nachten tot die vriendin die dit gewoon snapt en haar mond houdt.

LLL

Word je ondanks je luchtige praatjes toch overvallen door vervelende opmerkingen over je te drukke kinderen of het feit dat je driejarige nog steeds een speen heeft? Let it go en houd je anders aan de drie l’len: Lekker Laten Lullen (steengoeie tip van m’n zusje).

Weet bij wie je wèl klaagt

Het kan namelijk ook best handig zijn als je mensen hebt die je kunnen vertellen dat het slechts een fase is. Als je ergens middenin zit, dan lijkt het eeuwig te duren en wat is het dan fijn het om te horen dat je ooit weer normaal kunt avondeten zonder dat er iemand met een voet de Bugaboo heen en weer beweegt om de baby in slaap te wiegen.

Of dat er ooit echt een tijd komt dat je even weg kunt gaan zonder oppas te hoeven regelen, omdat je kinderen dan oud genoeg zijn om zelf thuis te blijven (deze tijd komt sneller dan je denkt). Vraag hoe een ander de dingen aanpakt die jij moeilijk vindt. Als jullie je allebei kwetsbaar opstellen en elkaar niet proberen af te troeven, zou je heel veel aan elkaar kunnen hebben. Zo leerde ik van andere moeders om mijn buitenspelende kinderen wat meer los te laten, er niet met m’n neus bovenop te zitten.

Opvoeden doe je samen

Ook in de bijbel lees je dat je elkaar kunt helpen. Er staat dat de oudere generatie de jongere vooruit mag stuwen, ondersteunen met goede raad en advies – wel het liefst alleen als je er zelf om vraagt of anders vrij subtiel en vanuit een helpende houding, voeg ik dan even toe. Zo kun je echt wel wat voor elkaar betekenen (en misschien word je nog eens ontlast door die goede raadgever in de vorm van een keertje oppas). Ze zeggen niet voor niets: it takes a village to raise a child.

Van Mamacafé tot familie

Het mooie aan een groot netwerk om je heen is dat je wordt overladen door mensen met kilometerslange ervaring met kinderen. Heb je geen familie en vrienden in de buurt, probeer het dan bij Mamacafé’s, de kerk of de babygym. Toen ik een keer met mijn hele familie op strand zat en er behalve mijn man en ik meer mensen waren die op mijn kinderen letten, en ze lekker met neefjes en nichtjes konden spelen, bedacht ik ineens dat samen opvoeden het soms zo taaie opvoeden echt een stuk lichter en gezelliger kan maken. Dus omarm ze, al die opvoeders om je heen!

Met wie ‘samen’ voed jij op?

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars