MENUMENU

‘Ik ben hier, ik ben er, hoor!’

Het is al laat. Te laat. Morgen moet er weer gewerkt worden. Maar ja, wie kent het niet, de nacht die geen slaap brengt. Honderden gedachten. Soms blij. Vaker somber. Somber door mist in het bestaan. Zo’n nacht is het. Somber. Geen rust.

Rotterdam komt nooit tot rust. Er is altijd licht, geluid, ruis. Fabrieken die alsmaar doorgaan, verkeer dat door de straten rijdt, treinen die tot laat in de nacht de stations binnen denderen. Deze stad dient zich altijd aan.

Soms hoor je dwars door al die ruis een hoorn. Een schip dat verlaat de haven binnenkomt. Je hoort ‘m blazen, hem rest nog slechts het laatste stuk. Soms klinkt de scheepshoorn wel heel hard. Een grote tanker moet dat zijn. Zo één die maanden onderweg is, met honderden tonnen vracht. Die toetert dan. Heel hard.

Als het donker is, het regent of de mist elk zicht onmogelijk maakt, dan laat een schip zich horen. Een dof, doordringend geluid. Laten weten dat je er bent, omdat de ander je niet zien kan. Wie niet zien kan, moet het horen.

En terwijl ik zit te somberen, hoor ik de haven bezig. De schepen roepen naar elkaar: ‘ik ben hier, ik ben er, hoor! Wil je even op mij letten! Ik ben er.’

Er is genoeg waar je over somberen kan. Gevangen in een ruis van zorgen. Tobben kan je dan.

Maar luister, daar, in de verte klinkt het al: Wat Hij beloofd heeft zal Hij doen. Als Jezus terugkomt klinkt een hoorn. Heel hard en doordringend. De bazuin schalt: ‘wees niet bang. Het is goed gekomen. Ik ben er!’

Fotografie: Danillo Tuhumury

Een reactie op “‘Ik ben hier, ik ben er, hoor!’
  1. monique schreef:

    dank je wel..

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
20 november 2013

6 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars