Serie over scheiden #3: Ik mis een kerngezin

Corona zal best voor wat opschudding hebben gezorgd in relaties. Het thuisblijven legt druk op relaties. Ik hoor van oplevingen, maar ook van crises. Hopelijk vind je een weg met je partner, want scheiden is pijnlijk. En soms is er geen uitweg meer. Dat heb ik meegemaakt. Hier mijn verhaal.

Kerngezin is onvervangbaar

Als je eenmaal gescheiden bent, probeer je er het beste van te maken. Op social media komen al gauw de mooie momenten tevoorschijn. En niet de momenten dat je het helemaal beu bent of afgepeigerd op je bed ligt. Toen ik net gescheiden was, had ik vooral de neiging uit te leggen dat het echt niet meer ging. Dat was ook zo. Maar er zitten ontzettend veel voordelen aan een kerngezin, voordelen die eigenlijk onvervangbaar zijn. Dat is de laatste tijd behoorlijk tot me doorgedrongen en durf ik eindelijk eens uit te spreken.

Gras is zelden groener bij de buren

Als herstel echt nog mogelijk is, zou ik daarvoor gaan. Behalve natuurlijk als het gras in je eigen tuintje echt dor en doods is. Maar het is zelden groener bij de buren. En dat zeg ik niet omdat het in de bijbel zou staan of omdat het zo hoort. Ik ben nooit conservatief geweest. Maar ik zeg het, omdat ik een kerngezin ontzettend mis. Niet per se die met mijn ex, want die is nooit erg stabiel geweest. En toch…

Je krijgt het nooit meer terug

Ik denk dat dat sámen opvoeden en opgroeien echt een zegen is. Het samen om de kinderen lachen, het samen trots zijn op je kind als het iets briljants zegt of doet, het met elkaar overleggen over wat het beste is voor het kind, het samen keuzes maken, het samen beleven van verdrietige momenten, het samen zingen en bidden, het samen kijken naar een film of wat je ook samen deed. Het is allemaal onbetaalbaar. En dat krijg je nooit meer terug als je bent gescheiden.

Flinke afstand

Na mijn scheiding groeide er eerst in korte tijd een flinke afstand tussen mij en mijn ex. Dat was pijnlijk. En voor de kinderen haast niet verteerbaar. Ze bleven maar vragen wanneer we weer met z’n allen in één huis gingen wonen. Tegelijk stond ik versteld van hun elasticiteit en dat ze gewoon nog lol konden trappen. Maar het was moeilijk voor alle partijen. En je eigen kind zien lijden om een keuze die jij gemaakt hebt? Undoable.

Stoeiend met hun vader

Ik moest op zoek naar een nieuwe verbinding. Eentje die werkt voor de kinderen. Waar er rust is en harmonie. Waar je af en toe nog wat onderneemt met z’n viertjes (of drietjes/vijfjes/zesjes). Maar nooit meer kom je om 20:00 thuis en vindt je de kinderen stoeiend met hun vader op het grote bed en duik je er zelf nog bovenop.

Innige vertrouwdheid

Ook in ons samengestelde gezin hebben we fijne en hilarische momenten samen. Daar bouwen we hard aan. Maar net zo vaak zijn er irritaties en afstandelijkheid, die toch anders zijn dan in een ‘gewoon gezin’. Nooit meer zal het die innige vertrouwdheid hebben. Ook ruzies en explosies zijn anders in een kerngezin. Vanwege de vertrouwdheid is er minder voorzichtigheid. Misschien zijn er stiefouders met een heel ander verhaal. Ik hoor heel graag een happily ever after.

Wat als?

Ik zou niet terug kunnen of willen.  Ze zeggen wel eens: ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. Ik geloof daar niet in. Je raapt de stukjes bij elkaar en maakt er het beste van. Maar ik doe wel eens mijn ogen dicht en stel me dan voor: wat als mijn kerngezin goed (genoeg) was geweest, zoals mijn gezin van herkomst waar ik zo gelukkig was als kind? Dan zou ik me meer ‘heel’ voelen.

Hoe beleven jullie dit? Hoe is het contact met je ex-partner? Hebben jullie nieuwe vormen gevonden waar iedereen zich goed bij voelt? Of mis je ook wel eens aspecten van het kerngezin?

4 comments on “Serie over scheiden #3: Ik mis een kerngezin
  1. Avatar A schreef:

    Pfffff wat een waarheid mis dit heel erg en heel vaak

  2. Avatar Anoniem schreef:

    Zelf ben ik nog niet zo lang geleden gescheiden, heb geen nieuwe partner en wel een goed contact met de vader van de kinderen. We vieren verjaardagen en Sinterklaas samen, gaan naar ouderavonden (toen dat nog kon) en de communicatie verloopt goed. Gewoon omdat we de last voor de kinderen zo klein mogelijk willen houden en elkaar ook respecteren als vader van en moeder van de kinderen. Maar samen verder als in een huwelijk zoals het door God bedoelt is, was na jaren proberen en therapie niet meer mogelijk. Jaren waarin juist het argument ‘kinderen’ zo zwaar weegt maar de situatie steeds ongezonder werd. Er was absoluut geen sprake meer van een goed, veilig en gezond kernhuis/kerngezin.

    Ik denk dat ik nu zelfs beter, gezonder en fijner een ‘kerngezin’ kan opbouwen dan daarvoor. Veilig, geen verbale en mentale manipulatie en chantage meer maar vanuit Liefde die ik zelf ook elke dag nog mag leren ontvangen.

    En ja: ik zou heel graag willen dat het was zoals het het ‘hoort’ een happy-clappy gezin zijn, maar dat is het helaas nooit geweest bij ons. Dat is een verlangen dat, als het goed is de meeste ouders hebben en het daarom soms een jarenlang getob is omdat je mede daarom niet uit elkaar wilt en jezelf volledig wegcijfert vanwege de kinderen.

    Daarom ben ik het met je eens: als het enigszins mogelijk is: maak er wat van voor de kinderen. Maar als na jaren proberen en hulp er geen verbetering is denk ik dat uit elkaar gaan soms wel beter is, voor alle partijen, soms ook voor het welzijn van je kinderen hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken. Kinderen zijn heel sensitief en voelen het als ze in een (zeer) ongezond milieu leven met alle gevolgen van dien.
    Maar het is rouwen als je erachter komt dat datgene wat je je kinderen het liefst wilt bieden niet haalbaar blijkt te zijn.

    Ik voel en zie het in mijn situatie echter als een tweede kans. Een kans om te herstellen (nu in een veilige en gezonde omgeving) wat zo fout en scheef was, een kans om zelf te herstellen en een kans om een gezond ‘kerngezin’ te ontwikkelen. En daar ben ik heel, heel erg dankbaar voor.

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Dank voor je reactie! Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Ook ik heb nooit een goed functionerend, gezond kerngezin gehad. Toch waren er ook goede momenten. En ik vind het zo vermoeiend dat we over alles moeten bellen of appen… dat ik niet echt thuis ben bij hem en hij niet echt bij mij. Het is zoveel makkelijker als dat er wel is, zie ik om me heen. Maar inderdaad, herkenbaar, érgens kan ik nu meer op mijn eigen manier mijn band met de kinderen weer opbouwen en versterken. Sterkte en veel geluk met je tweede kans! ♥

  3. Avatar Irene schreef:

    Zo herkenbaar, het gemis naar het complete. Maar tegelijkertijd ook zo dankbaar dat ik nu een partner heb waar ik het zo fijn mee heb. Maar het is ook nooit meer samen, ook niet later samen opa en oma worden. En zoeken naar een goede balans met mijn ex man. Verjaardagen samen vieren doe ik inmiddels niet meer, iedereen vond het fijn maar ik had er iedere keer weer last van. Voor mij werkt het beter om meer afstand te houden. En ik heb nog nooit een seconde spijt gehad van mijn scheiding maar toch als het niet echt nodig is lekker getrouwd blijven en zorgen dat je elkaar leuk blijft vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn relaties
8 oktober 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief