MENUMENU

Shame

Shame on you

Kortgeleden bracht ik onverwacht een dag door in een Leids ziekenhuis. ’s Middags viel mijn oog op een achtergelaten Linda, nr. 9 van 2014, en ik heb het in één keer van voor naar achter gelezen. Het is mijn allereerste Linda. En het bevalt. Totdat ik bij een serie portretten kom van Congolese vrouwen. Vernederde, beschadigde, verkrachte vrouwen. Neee!! Dit kan toch niet. De tegenstelling met de rest van de geportretteerde vrouwen raakt me: stralende, welvarende en zekere vrouwen.

Boos

Thuisgekomen laat het gevoel me niet los.  Wat kan ik doen? Waar kan ik mijn gevoel kwijt? Het liefste wil ik Linda zelf spreken……….  Maar aangezien dat toch niet gaat lukken, lucht ik mijn hart op de website. Daar krijg je alle kans voor. Hier een deel van mijn ‘comment’: “Hoe kun je in een blad zoveel oppervlakkigheid, overdadige luxe, grenzeloze persoonlijke vrijheid etaleren en daarnaast ook donkere foto’s plaatsen van zes door het leven getekende zwarte vrouwen? Dat gaat niet samen!”

Shame on me

’s Avonds lees ik aan mijn vrouwelijke huisgenoten voor wat ik heb geschreven. In mijn binnenste voelt  het al niet meer helemaal lekker. En ja hoor, ze leggen precies de vinger op de zere plek: “Mama, dat had ook wel een onsje minder gekund!” Ze hebben gelijk. Ik kan er niet om heen en ik wil er ook niet om heen: mijn te stevige inzet blokkeert open en zinnige communicatie. Dom! Sorry, Linda!

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars