MENUMENU

Slim!

Andy is het middelste kind van Kwasi en Monique. 18 jaar is hij en vanaf zijn 7e verjaardag zat hij op de mytylschool. Zat, want binnenkort zwaait hij af. Het is het einde van zijn schooltijd. Maar hoe nu verder, vroeg Monique zich af.

Op zoek naar een dagbestedingsplek voor Andy.

Wij waren al sinds een tijd op zoek naar een goede vervolgplek voor hem, een dagbestedingsplek. En die zijn schaars voor jongens zoals Andy, waarbij je niet weet waar je aan toe bent. Hij heeft geen officiële diagnose, alleen een mooie term ‘psychomotore retardatie’. En dat klinkt heel ernstig en dat is het ook.
Andy heeft geen mogelijkheden om te praten en ook lopen en anderszins bewegen gaat hem heel slecht af. Jammer voor Andy. Jammer voor ons. Want op die manier hebben wij nooit geweten wat hij in huis heeft.

Gevangen?

Na een poosje zoeken vonden we een dagbesteding voor Andy. Kleinschalig was het codewoord. En daar bloeit hij helemaal op. We kunnen ons geluk niet op. Van de week belde zijn persoonlijk begeleider ons op. Wat wisten wij van Andy’s verstandelijke beperkingen? Niet veel, helaas. Het verhaal van de dagbesteding is dat zij Andy aanspreken als een normale jongen van 18 jaar en dat hij aangeeft hun heel goed te begrijpen. Hebben we het dan jarenlang fout gehad? Heeft Andy jarenlang gevangen gezeten in zijn lichaam en zet hij nu zijn vensters open? Het lijkt er heel veel op.

De verpakking eraf.

Andy blijkt dus veel meer te begrijpen dan wij ooit hadden vermoed. Op zijn nieuwe dagbesteding pellen ze – net als bij een cadeautje – de verpakking ervan af, om op die manier steeds meer van de echte Andy te ontdekken. Hij heeft een gebruiksaanwijzing, maar wie heeft die nou niet? Ik kijk nog eens naar mijn zoon. Dat bijzondere cadeautje van God, met die unieke inhoud. Ik voel trots vanbinnen, en in zijn ogen sprankelt het. Zijn we dankbaar? Absoluut. Kijken we terug met verdriet op 18 verloren jaren? Dat zeker ook.

Stralende toekomstverwachting.

Toch telt de tijd die voor ons ligt, samen met Andy, des te zwaarder. We gaan hem zien ontwikkelen, en wanneer hij een elektrische rolstoel en spraakcomputer krijgt mogen we nog veel van hem verwachten.

Wij zijn niet zo zwaar gehandicapt als onze Andy, maar we zijn wel allemaal een heel bijzonder cadeautje. God pelt de verpakking steeds wat meer van ons af zodat onze bijzondere inhoud zichtbaar wordt. We zijn klaar om te stralen in onze omgeving. En onze verloren tijd die wij leefden zonder God is Hij allang vergeten.

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
2 juli 2016

3 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars