MENUMENU

Het smaakt naar meer

Er zijn verschillende dingen in mijn dagelijks leven waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb. Twee van die dingen hebben onverwacht veel met elkaar te maken: hardlopen en bidden.

Hardlopen

Hardlopen doe ik nu een paar jaar. Soms heb ik echt zin om te gaan, andere keren voelt het meer als een noodzakelijk kwaad. De endorfine-kick waar je zo’n euforisch gevoel van krijgt is heerlijk, maar het komt ook vaak genoeg voor dat ik daar weinig van merk. Ik sleep mezelf dan de deur uit en ben vooral blij als het weer klaar is.

Desondanks doe ik het meestal maar gewoon. Ik weet dat het goed voor me is, dat ik me er fitter door ga voelen. Bovendien vind ik het ook gewoon zonde om te verzuimen, net nu ik wat heb opgebouwd.

Ik wil het ook echt, maar toch… het gaat niet altijd vanzelf.

Bidden

Voor bidden geldt bijna hetzelfde. Soms heb ik er zin in, andere keren is het meer een gewoonte die ik afraffel. Als ik ervaar dat ik een lijntje met God heb dan is het geweldig, maar het komt vaak voor dat ik daar weinig van merk. Meestal als ik een poging doe om te bidden dan raak ik afgeleid en ben ik na een paar minuten vergeten dat ik er überhaupt aan begonnen was.

Desondanks wil ik het vaker doen. Ik weet namelijk dat het goed voor me is, dat ik er rustiger en veerkrachtiger van word. Bovendien heb ik het idee dat ik door regelmatig te bidden ook echt wat opbouw met God, net zoals je een vriendschap opbouwt door iemand dikwijls te spreken.

Dat klinkt mooi, maar toch… het gaat niet altijd vanzelf.

In training

Komende woensdag begint de veertigdagentijd. Ik vind dat elk jaar een bijzondere periode: veertig dagen toeleven naar Pasen in een sfeer van bezinning. Voor mij is dat een mooie kans om ‘in training’ te gaan met dat bidden. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil – het doet me goed. Ik moet mezelf er alleen weer toe leren zetten. De weken tot aan Pasen doe ik dat met behulp van Bijbelteksten (je kunt er hier meer over lezen).

Ondertussen blijf ik ook gewoon hardlopen, hoor. Stiekem vind ik het toch wel erg leuk. En ook al geeft het me maar eens in de zoveel tijd een euforisch gevoel, dan kan ik mezelf daarmee mooi weer een poosje motiveren: het smaakt naar meer. Misschien werkt het met bidden ook wel zo.

Foto: Ryan Knapp
Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
8 februari 2016
Kaarsjes:
  •  

    De zoon van m'n vriendin die weer terecht is

    God zij dank, hij is terecht!
  •  

    M'n vriendin en haar gezin

    Haar 17-jarige zoon is sinds 12 februari vermist. God, maak dat hij snel een teken van leven geeft. Maak dat hij geen verkeerde mensen tegenkomt en zelf geen verkeerde keuzes maakt. Wees met hem en bescherm hem alstublieft. En wees met zijn ouders en broer en alle anderen die zich zorgen maken.
  •  

    Mijn dochter

    Mijn dochter is zich gaan verdiepen in de Koran. Ze heeft een Marokkaanse vriend. Niet hij zet haar daar toe aan, maar zelf wil ze de mogelijkheden ontdekken. Ze heeft de hele Koran al doorgelezen en is nu aan de Bijbel begonnen. Ik kan het alleen maar toejuichen. Voor ons gezin zal het nog wel eens lastig zijn, maar ik begrijp haar en geniet van onze gesprekken. Ik wil voor ons gezin bidden.
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars