MENUMENU

Als sterren aan de hemel staan

In november vieren ze in onze kerk Allerzielen. Dan worden de overledenen van het afgelopen jaar herdacht. Familieleden worden speciaal uitgenodigd voor de dienst. De namen worden één voor één genoemd. Jongeren reiken vervolgens een kaarsje aan en de familie steekt het lichtje aan voor hun geliefde. Mooi ritueel. Zo zijn onze dierbaren weer even dichtbij.

Zomaar een smsje uit de hemel

Ik heb het naar aanleiding hiervan met een jongerengroep over hoe de hemel eruit ziet.  Kunnen ze zich er een voorstelling van maken? Van de één is net vorig jaar haar moeder overleden. De vraag roept veel op. Ze zou graag willen weten hoe het met haar gaat. Zomaar even een smsje uit de hemel. Alleen maar om te horen dat het goed is. Daar waar ze nu is. De ander zegt het maar saai te zullen vinden in de hemel. Zou er wel internet zijn? Want anders heb je toch niks te doen daar.

Zal ik straks mijn opa en oma weerzien?

Ik daag ze uit een brief te schrijven . Wat zou iemand die overleden is nu aan jou schrijven?  Uitgaande van het feit dat er een hemel is.  Want  is geloven in een leven na de dood per definitie niet heel vreemd? Het roept vragen op. Zal ik straks mijn opa en oma weerzien? En de mensen die ik liever niet graag zie nu, zie ik die dan ook weer? Moet ik leven alsof er maar één leven is? Of bestaat er zoiets als reïncarnatie? De resultaten van hun brieven ontroeren mij.  Ze noemen dat hun moeder, oma of wie dan ook heel dichtbij is.  In ieder geval dichtbij God en ook dicht bij hen.

Maar toch was ze daar even, heel dichtbij

Het brengt mij zelf terug naar een voorval van nog niet zo lang geleden. Ik had een goede band met mijn oma. Ze overleed toen ze 93 was. Nog volledig bij de tijd. Ik heb haar Wedgwood servies geërfd. Het prijkt in de nieuwe glazen servieskast  van mijn huis. De laatste jaren kreeg mijn oma een huidziekte waardoor ze zinkzalf moest gebruiken. Beetje typische geur. En laatst deed ik de servieskast open en ruik ik – zonder dat ik er op bedacht was – die geur van de zinkzalf. Ervan overtuigd dat mijn oma achter me stond, keek ik om. Gek natuurlijk, want dat kan helemaal niet. Maar toch was ze daar even, heel dichtbij, voor mijn gevoel. Een teken uit de hemel.  ’s Avonds uit het raam keek ik nog even naar de sterren. Mijn oma is daar één van!

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
12 december 2015

5 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars