Solliciteren: hoe blijf je bij jezelf?

Solliciteren blijft spannend. Je toekomst ligt in de handen van een brief of één á twee gesprekken. Je moet gretig overkomen maar ook weer niet wanhopig, betrokken maar niet bijdehand. Je mag vragen stellen maar niet overkomen als een zeur. Kortom: het is een mijnenveld. En één verkeerd geformuleerde alinea of één onhandige uitspraak (als je dan eindelijk op gesprek mag komen) en je wordt met een meewarige blik richting uitgang gedirigeerd.  

Mijn meest nare sollicitatiegesprek had ik uitgerekend bij de organisatie waar deze site onder valt: de Protestantse Kerk. Aan het eind van anderhalf uur onbegrip, ongemak en miscommunicatie schoot opeens de uitspraak van een vriend door me heen: “Ik zit nog liever in de WW dan dat ik voor jullie moet werken”. Ook zijn kansen op een contract gingen na die opmerking in rook op.

Trouw blijven aan jezelf

Maar het leerde me wel een les. Je bent niet helemaal aan de goden overgeleverd als je solliciteert bij een werkgever. Tuurlijk, in zekere zin ben je afhankelijk van hun goede wil en bereidheid. Maar je hebt zelf ook wel degelijk wat te bieden. Zie ik mezelf werken met de personen die hier en nu tegenover me zitten? Het bedrijf wat die mensen tegenover je op dat moment vertegenwoordigen: zie je jezelf daar werken? Trouw blijven aan jezelf is ook een kunst.

Jezelf blijven zou ik aanraden, maar ook daar zitten vanzelfsprekend grenzen aan.

Je hebt ook iets te leren

Daartegenover zijn de verhalen ook legio van sollicitanten die achterover leunend in een stoel aan de commissie wel even gingen uitleggen hoe dat bedrijf van hen nou eens écht succesvol zou worden. Teveel zelfvertrouwen is ook niet prettig. Dat is voor mezelf een valkuil waar ik nog weleens intrap. Jezelf blijven zou ik dus absoluut aanraden, maar ook daar zitten vanzelfsprekend grenzen aan. Je moet jezelf ook iets laten gezeggen; beseffen dat je in je eventuele werk ook iets te leren hebt.

Weet dat je diepste eigenwaarde nooit bepaald wordt in een brief of een gesprek, of überhaupt door anderen.

Je diepste eigenwaarde

Voor mensen die al maanden of jaren zonder werk zitten kan deze drempel steeds hoger worden. Ook dat heb ik in mijn naaste omgeving zien gebeuren. De hoop van een gekozen brief, de zenuwen voor een gesprek, de teleurstelling van wéér een afwijzing. Letterlijk om depressief van te worden. In dat geval hoop ik dat je vol weet te houden. En dat je weet dat je diepste eigenwaarde nooit bepaald wordt in een brief of een gesprek, of überhaupt door anderen.

Wat is jouw ervaring met solliciteren?

2 reacties op “Solliciteren: hoe blijf je bij jezelf?
  1. Avatar Marij-ke schreef:

    In de WW zitten is ook niet alles. Je werkt toch voor God en zijn gemeente. Je weet toch dat je tegengas krijgt. Je hoeft alleen maar te vragen Heer help mij help mij bij onbegrip.

  2. Avatar Daan schreef:

    Mooi geschreven! Waardevol!

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Blog
9 april 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief