MENUMENU

Station Elders (deel 1 van 2)

Vandaag het eerste deel van Station Elders, een kort zomerverhaal in twee delen. Een kleine traktatie voor bij de koffie. Geniet ervan!

Terwijl ik wat uit het raam staar, rol ik met de bal van mijn voet over de balpen, die ik zojuist op de grond heb laten vallen. In sneltreinvaart trekt het landschap aan mij voorbij: weilanden, autowegen, steden, bossen. Hoewel de avondzon, na een warme zomerdag, haar nog nagloeiende oranjerode licht uitbundig uitgiet en het tafereel een extra sprookjesachtig voorkomen geeft, kan ik er deze keer niet echt van genieten.
Waar ga je naar toe? De vraag, die mijn zusje mij een paar uur geleden stelde, echoot nog na. Met een smoesje had ik me van haar lastige vragen bevrijd. Ik kon haar de waarheid niet vertellen, omdat ik het zelf niet eens wist.
Wat was ik op dat moment verdrietig geweest en teleurgesteld. Mijn gevoelens hadden niets te maken met haar, want zij kon het ook niet helpen.

Excuses

Nee, het was allemaal al ruim voor Anne’s vraag begonnen. Woedend had ik mijn stoel van tafel geschoven en stampvoetend was ik naar boven gegaan.
Ik hoorde mijn vader nog roepen, dat als ik weer normaal kon doen en mijn excuses zou aanbieden, ik dan weer naar beneden mocht komen. Maar ik dacht er niet aan, ik hoefde nergens mijn excuses voor aan te bieden. Zij moesten hun excuses maar aanbieden…
Languit had ik me laten vallen op mijn bed en mijn tranen de vrije loop gelaten.
Nadat ik enigszins gekalmeerd was, had ik gespitst liggen luisteren. Ik was er vast van overtuigd dat mama naar me toe zou komen. Dat ze me in haar armen zou nemen, me zou troosten, zoals alleen zij dat kan. Dat ze me toe zou fluisteren dat het wel in orde zou komen. Maar niets van dat alles. Geen krakende traptreden, geen zachte windvlaag veroorzaakt door het opengaan van mijn kamerdeur, geen warme handen om mijn gezicht; het bleef akelig stil.
Ik weet niet meer precies hoe lang ik daar gelegen heb, snikkend van ellende en zelfmedelijden, maar opeens had ik mijn besluit gemaakt.
Nadat ik was opgestaan, had ik mijn grote weekendtas gepakt en open geritst. Willekeurig had ik wat kleding uit mijn kledingkast getrokken en het in de tas gepropt. Ik had mijn verjaardagsgeld, dat ik keurig bij elkaar gestoken had in een envelop, uit mijn bovenste bureaulade gegrist en het bovenop mijn kleding gegooid. Ik hoefde het niet na te tellen, ik wist exact hoeveel het was: genoeg voor een nieuwe Ipad. Maar voor dit doel was het ook prima geschikt, had ik grimmig gedacht.
Net toen ik mijn toilettas inspecteerde, was daar Anne mijn kamer binnengewandeld. Anne, mijn kleine zusje, precies half zo oud als ik.
‘Ben je nog steeds boos?’ had ze timide gevraagd.
Ik haalde alleen maar mijn schouders op. Ik had geen zin om het haar uit te leggen. Ze begreep er toch niets van. Niemand thuis begreep mij.
Toen ze mijn koffer zag, had ze die vraag gesteld: ‘Waar ga je naar toe?’
Ik had haar niet geantwoord, maar was op bed gaan zitten. Daarna had ik haar op mijn schoot getrokken en haar een dikke knuffel gegeven. De paar lastige tranen die ongewild langs mijn wangen rolden verdwenen in haar dikke, blonde krullen.
‘Waar ga je nou naar toe, Isa?’ drong ze aan.
Ik slikte en slikte, maar het lukte me niet om de prop in mijn keel helemaal te verdringen.
‘Naar elders,’ luidde mijn korte antwoord, om mijn schorheid te verbloemen.
‘Waar ligt dat?’ dreinde ze verder, duidelijk nog niet tevreden met mijn antwoord.
Toch wat geïrriteerd had ik gezucht: ‘In ieder geval heel ver weg.’

Woest

Pap en mam ook altijd…
Ik had geen zin om dit jaar met mijn ouders naar de camping te gaan. Het was best leuk op die camping, maar het was ieder jaar hetzelfde. Dezelfde mensen, dezelfde spelletjes, dezelfde bezienswaardigheden, alles hetzelfde… Ik wilde zo graag eens wat anders. Andere mensen, een andere omgeving. Maar bovenal leek het me het toppunt van vrijheid om aan de beschermende blikken van mijn ouders te ontsnappen.
Toen mijn vriendinnetje Tessa op de proppen kwam met haar plannetje, was ik meteen enthousiast. We mochten het tentje van haar broer lenen en haar vader wilde ons wel wegbrengen naar een camping vlakbij zee. Het zou maar voor een weekje zijn en deze avond zou ik het aan mijn vader en moeder vragen. Maar pap en mam bleken helemaal niet enthousiast.
‘Maar kind, je bent amper zestien,’ had mama gezegd en met een gekwetste blik had ze me aangekeken. ‘We vinden het juist zo gezellig om met z’n viertjes te kamperen. Ik dacht dat jij er ook altijd zo van genoot.’
‘Het idee!’ riep mijn vader uit. ‘Dacht je nu echt dat wij dat goed zouden vinden?’
‘Maar…’ probeerde ik nog. ‘We kunnen er toch over praten? Misschien voor een paar dagen, dan zou ik nog een week naar jullie toe kunnen komen.’
Maar pap was onverbiddelijk. Er viel niet meer over te praten.
Wat was ik boos. Woest was ik zo maar van tafel gelopen.

Afkeurend

Ik buk me naar de grond om de pen op te rapen en stop hem in mijn tas. Daarna veeg ik het zand van mijn voeten en trek ze onder me op de bank. Ondanks de nog steeds aangename temperatuur voelen mijn voeten koud aan en ik huiver licht. De ogen van de vrouw tegenover me dwalen zichtbaar afkeurend van mijn blote voeten naar mijn gezicht. Nukkig draai ik mijn gezicht van haar weg. Het laatste waar ik nu behoefte aan heb zijn nieuwsgierige vragen van bemoeizuchtige mensen.

Blote voeten

Anne was na mijn korte antwoord weer naar beneden gegaan. Ik wist dat ik voort moest maken, want ze zou vast haar achtjarige mondje voorbij praten. Ik sloop de trap af, dacht er nog net aan om mijn vest van de kapstok te plukken en trok zo zacht mogelijk de deur achter me dicht. Onopgemerkt wist ik de hoek van onze straat te bereiken en ik had een zucht van opluchting geslaakt. Pas toen realiseerde ik me dat ik in alle haast vergeten was om mijn schoenen aan te trekken. Daar ik het risico niet kon lopen om terug te gaan, zit ik nu met blote voeten in de trein en nog steeds heb ik geen idee waar ik naar toe moet gaan. Verdrietig leun ik met mijn hoofd tegen het glas en sluit even mijn ogen.

Volgende week deel 2 (slot)

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
4 augustus 2016

8 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars