Als sterren aan de hemel staan

Katie Vlaardingerbroek werkte als vrijwilliger in Albanië met straatkinderen. Ze schreef er deze schitterende (gast)blog over.

De hemel is gevuld met sterren, de lucht met kinderstemmen. Een vinger wijst omhoog. Een vijfjarige kijkt me met een tandeloze glimlach aan en zegt: ‘Zot’. God is daarboven, lijkt hij te bedoelen.

Het is 2014 en ik zit op een veldje in Albanië met straatbendes christelijke kinderliedjes te zingen. De sigaretten en wiet, de hiërarchie, de schulden en vendetta’s zijn opzij gezet voor een moment van onverwachte eenheid… en nep-schetencompetities. Heel even is het alsof de hemel binnen handbereik is. Ik kijk om me heen naar de stralende, smerige gezichtjes. Ik kijk omhoog en voel een diepe dankbaarheid voor Dat Daarboven, wat het ook mag zijn. Een mooier hoogtepunt in mijn maand van vrijwilligerswerk had ik niet kunnen bedenken. Een diepere en meer plotselinge val ook niet…

De hemel lijkt verder weg dan ooit

De hemel is gevuld met sterren, de lucht met geschreeuw. Een kleine hand probeert zichzelf tegen klappen te beschermen. De vijfjarige kijkt me met een betraande wangen aan, terwijl hij ruw wordt weggesleurd door zijn dronken zigeunervader, een veroordeelde pedofiel. De liedjes, de glimlachen, de handje-klapwedstrijden, het kind-zijn en de scheetgeluiden zijn maken plaats voor een moment van pure verwarring voor mij… en een terugkeer naar de realiteit voor hen. De hemel lijkt verder weg dan ooit. Ik kijk omhoog en voel een alles omvergooiend onbegrip voor Dat Daarboven, als het al iets mag zijn. Is God daar? En als dat zo is, wat doet hij dáár? Waarom doet hij niets?

Het zijn vragen die ik mezelf de laatste tijd steeds vaker stel. Met elk nieuwsbericht wankelt mijn geloof in de hemel weer een beetje verder. Tegelijkertijd wil ik me meer dan ooit aan de hemel, aan het idee van licht in het donker, aan waardes als eenheid en hoop kunnen vastklampen. Dus ik kijk omhoog met gebalde vuisten en met smekende handen. Ik slinger verwensingen en wensen de hemel in en ik krijg alleen de stilte terug. De kerstlichtjes en kerstliedjes maken het haast nog wranger.

Waar is míjn engelenkoor dat me goed nieuws brengt? Waar is míjn ster die me de weg wijst? Maar, hoewel de herders en wijzen omhoog kijken voor antwoorden, leiden de engelen en de ster hun blik terug terug naar waar God te vinden is. Niet boven hen, maar ergens in hun midden. In een stal, in een samenleving, in een context van politieke onrust en onrecht, in de mens.

De hemel is gevuld met sterren. Misschien vertellen ze ons dat we op de verkeerde plek naar antwoorden zoeken..

Meer lezen/weten?

Meer lezen van Katie? Bestel nu haar boek Omvergeblazen.
Mocht je contact willen met Katie of wil je meer informatie, bezoek dan haar website.

Foto: Drini Sema

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Neeltje Waagmeester

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
  •  

    alle mensen

    Vrede en begrip voor en door mensen zodat iedereen kan en mag zijn wie hij of zij wil zijn.
  •  

    Marijke

    Heer dank u dat U ons laat zien waar wij voor bedoeld zijn. Dat wij met uw Woord aan ons gegeven op weg mogen gaan. U bood ons een helpende hand bij het ontsteken van deze kaars. In gedachten leggen we al onze noden in uw hand.Heer wij danken u dat wij u in stilte mogen ontmoeten en uw licht mogen door geven aan elkaar.
  •  

    Onze dierbare overleden zoon.

    Wij blijven van jou houden.
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars