Niet bang voor stevige vragen

De oude heer heeft aangedrongen op mijn bezoek. 93 is hij en, zoals de Engelsen zeggen, still going strong. Een man met een scherpe blik en dito opvattingen.

Het was me al eens opgevallen dat mensen bij het ouder worden niet altijd milder maar eerder uitgesprokener worden, alsof er bij het klimmen van de jaren iets van hen afvalt; ze zeggen wat ze denken en zijn met al hun eigenaardigheden vooral zichzelf.

De vraag of ik eens langs wil komen, had dan ook een min of meer retorisch karakter; ik werd nog net niet ontboden. Ik moest er een beetje om grinniken – volgens mij liggen we elkaar wel en van een paar stevige vragen ben ik niet bang.

Ik word met alle égards ontvangen. We praten over het dorp, over vroeger. Hij vertelt hoe arm hij het had, als enig kind van een moeder die vroeg weduwe werd. En hoe rijk hij nu is, als je tenminste naar de taxatiewaarde van zijn huis aan de gracht kijkt.

Maar ik ben niet uitgenodigd voor een gezellige burenvisite. “Denkt u nou dat iemand dat nog gelooft, wat u elke zondag in de kerk voorleest?” vraagt hij opeens. Ik ben verrast. Hij is één van de trouwste kerkgangers. “Die bijbel, weet u, daar leest hier al jaren niemand meer in,” zegt hij.

Ik heb geen weerwoord, ken de mensen hier nog amper. De opmerking blijft in de lucht hangen. Als ik naar huis loop, denk ik: Ik zal toch de enige niet zijn?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars