MENUMENU

Met pensioen

Een kleine traktatie voor bij de koffie!

Doelloos staar ik vanaf mijn vaste stek naar de ondergaande zon. Zacht oranje licht valt over de nu pikzwarte stille aarde.

Naast mij in de grond staat Riek. Ze zegt niets, ze is moe. Begrijpelijk, ze heeft zich heel de dag gebukt over de bloemen. Vroeger was ze een schoonheid en haar mond stond geen moment stil. Ik had stiekem een oogje op haar. Nu is ze een stijve hark, versleten door de zware arbeid. Haar tanden verkleurd en afgebrokkeld.

Een spreeuw landt brutaal op mijn door weer en wind gescheurde hoed. Blijkbaar maak ook ik geen indruk meer; de jaren hebben immers net zo goed op mij hun sporen achtergelaten. Mijn hoed zakt zo mogelijk nog verder voor mijn ogen. Ik laat het beestje zitten waar het zit, want wat heeft het nog voor nut om haar te verjagen? De zonnebloemen zijn weg. De grond ligt braak. Mijn taak als vogelverschrikker zit er op.

2 reacties op “Met pensioen
  1. kleeblatt schreef:

    Wat is dat weer een leuk verhaal, heb tot het einde gedacht om wie gaat het, aha de vogelverschrikker je bent een profi Irma. Groetjes van Maria.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
14 juli 2016

6 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars