Met pensioen

Een kleine traktatie voor bij de koffie!

Doelloos staar ik vanaf mijn vaste stek naar de ondergaande zon. Zacht oranje licht valt over de nu pikzwarte stille aarde.

Naast mij in de grond staat Riek. Ze zegt niets, ze is moe. Begrijpelijk, ze heeft zich heel de dag gebukt over de bloemen. Vroeger was ze een schoonheid en haar mond stond geen moment stil. Ik had stiekem een oogje op haar. Nu is ze een stijve hark, versleten door de zware arbeid. Haar tanden verkleurd en afgebrokkeld.

Een spreeuw landt brutaal op mijn door weer en wind gescheurde hoed. Blijkbaar maak ook ik geen indruk meer; de jaren hebben immers net zo goed op mij hun sporen achtergelaten. Mijn hoed zakt zo mogelijk nog verder voor mijn ogen. Ik laat het beestje zitten waar het zit, want wat heeft het nog voor nut om haar te verjagen? De zonnebloemen zijn weg. De grond ligt braak. Mijn taak als vogelverschrikker zit er op.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars