Stille Omgang

Als je in Cardiff over het kanaal tuurt, kijk je in feite naar het beloofde land. Je ziet het niet, maar je weet dat het er is van horen zeggen. Ook van God weet ik alleen iets van horen zeggen.

Het beloofde land

Ooit was ik als een student een paar maanden in Cardiff in Zuid-Wales. Het weer werkte niet mee: hele dagen motregen. Die nattigheid weerhield me niet van een dagelijkse wandeling langs het Bristolkanaal. Aan de overkant ligt de kust van Devon, maar die heb ik nooit gezien. De mensen uit Cardiff kennen die ervaring, ze hebben er een gezegde bij: ‘If you can see the coast of Devon, it is going to rain. If you can’t see the coast of Devon, it’s raining already.’ (Als je de kust van Devon kunt zien, gaat het regenen. Als je de kust van Devon niet kunt zien, regent het al.) Devon is één van de welvarendste gebieden van Engeland. De kunst van Zuid-Wales staat bekend als de achterbuurt van het Verenigd Koninkrijk. Wanneer  je dus in Cardiff over het kanaal tuurt, kijk je in feite naar het beloofde land. Je ziet het niet, maar je weet dat het er is van horen zeggen.

Zoeken

Dat beeld heeft mij geholpen bij het zoeken naar God. Ook van Hem weet ik alleen iets van horen zeggen. De kust van Zijn koninkrijk heb ik nooit gezien, maar ik weet dat het ons beloofde land is. Er hangen heel wat regenbuien tussen daar en hier. Het besef dat Gods liefde naar ons uitgaat, doet mij goed. Het verandert feitelijk  mijn leven niet, maar het verandert mijn perspectief.

Mensen

Onderweg heb ik veel mensen ontmoet die me iets bijzonders hebben laten ervaren. De meesten van hen waren zich dat niet bewust. Ik denk aan mijn vader die niets van godsdienst en kerk moest hebben. Daar had hij slechte ervaringen mee. Maar hij bood veiligheid en vertrouwen aan zijn onzeker zoekend zoontje van 13 jaar. Hij gaf me de basis om mijn eigen weg te zoeken. Ik denk aan George, aan lager wal geraakt, gesloopt door de alcohol. Hij was een paar jaar mijn achterbuurman. Achter alle ellende schuilde een gevoelig en oprecht mens. Hij leerde mij voorbij de buitenkant te zien en op zoek te gaan naar het innerlijk. Ik denk aan een pater, die me liet ervaren wat het betekent om in vriendschap aanvaard te zijn.

Anders bidden

Deze mensen en nog veel meer hebben mij tot een andere manier van bidden gebracht. Waar ik me eerder richtte tot de Vader, ver weg op de kust van Zijn onzichtbaar koninkrijk, spreek ik nu tot Zijn Zoon. In de ontmoeting met goede mensen hoor ik namelijk de echo van Diens stem. Zo krijg ik het gevoel dat ik die Zoon zelf meemaak, als was het in levende lijve.

Geest

De omgang met mensen heeft mij veranderd. De liefde en trouw aan mij bewezen, de goedheid daarvan, die kun je niet voor jezelf houden. Heel af en toe mag je ervaren dat die goedheid ook zomaar in je eigen leven doorbreekt, omdat je even de zorg om jezelf hebt laten varen. Omdat je eventjes open genoeg bent om de andere mens werkelijk te ontmoeten. Het zijn bijzondere momenten. Dan, zo denk ik, is De Geest aan het werk.

Boffen

Een Vader achter de regenbuien, een Zoon die oplicht in je medemensen en een Geest die bij tijd en wijle ook over jou vaardig wordt, zo presenteert God zich aan ons. Het is Zijn manier om ons te betrekken in Zijn liefde voor de mensen en de wereld. We boffen maar! En als ik af en toe eens stilval en dat echt tot me door laat dringen, realiseer ik me wie ik ben. Ik ben een zondagskind.

André van Boven, diaken bij de Sint Willibrordusparochie Zevenaar & Gelders Eiland

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars